Zasada równego traktowania w zatrudnieniu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zasada równego traktowania w zatrudnieniu – jest jedną z podstawowych zasad prawa pracy. 1 stycznia 2004 roku wprowadzona do pierwszego działu Kodeksu pracy w rozdziale zatytułowanym: Równe traktowanie w zatrudnieniu (art. 183a do 183e K.p.).

Ochroną zasady równego traktowania w zatrudnieniu objęci są: kandydaci do pracy, pracownicy oraz byli pracownicy. Pracownicy powinny być równo traktowaniu w zakresie:

  • nawiązywania stosunku pracy,
  • rozwiązywania stosunku pracy,
  • warunków zatrudnienia,
  • awansowania,
  • dostępu do szkolenia w celu podnoszenia kwalifikacji zawodowych,

bez względu na płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, religię, narodowość, przekonania polityczne, przynależność związkową, pochodzenie etniczne, wyznanie, orientację seksualną, a także bez względu na zatrudnienie na czas określony lub nieokreślony albo w pełnym lub niepełnym wymiarze czasu pracy.

Równe traktowanie w zatrudnieniu oznacza niedyskryminowanie w jakikolwiek sposób, bezpośrednio lub pośrednio, ze względu na jakiekolwiek okoliczności.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]