Zasadzka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy zasadzki. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.

Zasadzka – wykonanie zaskakującego uderzenia na będące w ruchu lub celowo zatrzymane siły i środki przeciwnika.

Podstawowym celem zasadzki jest likwidacja przeciwnika, zniszczenie sprzętu bojowego, zdobycie ważnych informacji, ważnych dokumentów bojowych, środków do walki i życia, schwytanie jeńców lub pozyskanie uzbrojenia i wyposażenia. Zasadzki mogą być organizowane jako: zasadzki samodzielne lub sieć zasadzek. Zasadzka wykonywana za pomocą środków ogniowych w celu zadania przeciwnikowi maksymalnych strat określana jest jako „zasadzka ogniowa”.

Ugrupowanie zasadzki[edytuj | edytuj kod]

  • grupa szturmowa
  • grupa wsparcia
  • grupa ubezpieczenia
  • grupa minersko-torująca

Rodzaje zasadzki[edytuj | edytuj kod]

Ze względu na czas przygotowania:

  • planowane: organizowane są przeciwko określonym siłom przeciwnika we wcześniej ustalonym rejonie i czasie; przed rozpoczęciem przygotowań przełożony dostarcza szczegółowych informacji o jej rejonie i celu; jest to podstawowy rodzaj zasadzki.
  • doraźne: organizowana w sytuacji, gdy przeciwnik został wykryty i jest czas na jej szybkie przygotowanie. Wymaga dużego doświadczenia; w przypadku zdemaskowania przygotowań stosuje się wcześniej opracowany uniwersalny plan działania.

Ze względu na typ:

  • punktowe: siły przeciwnika są atakowane w jednym miejscu (wyznaczona jest jedna strefa śmierci); jest podstawowym typem zasadzki organizowanej przez pluton i drużynę.
  • złożone: składa się z dwóch lub więcej skoordynowanych ze sobą zasadzek punktowych; siły przeciwnika są atakowane przynajmniej w dwóch miejscach przez współdziałające elementy; podstawowy typ zasadzki dla kompanii i batalionu; skutecznie paraliżuje działania przeciwnika na rozległym obszarze.

Ze względu na kształt:

  • liniowe (jednostronne i dwustronne): organizujące ją elementy są rozmieszczone równolegle do kierunku poruszania się przeciwnika; organizowana jest gdy: droga biegnie wzdłuż rzek, brzegu zbiornika wodnego, bagna lub gdy jedna ze stron drogi góruje nad terenem; typowa jest także dla warunków ograniczonej widoczności w celu uniknięcia strat od ognia własnych środków.
  • w kształcie „L”: grupa szturmowa tworzy wzdłuż strefy zasadzki dłuższą odnogę, równoległą do kierunku poruszania się przeciwnika. Krótsze ramię, prostopadłą do strefy zasadzki, tworzy grupa wspierającą. Jest ona zazwyczaj organizowana na ostrym zakręcie drogi, ścieżki, strumienia bądź innego nie rozgałęziającego się w tym miejscu szlaku. Może być też prowadzona też na prostym odcinku.
  • w kształcie „U”
  • w kształcie „V”
  • w kształcie „X”

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]