Zbigniew Stawrowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zbigniew Stawrowski (ur. 14 marca 1958) – filozof polityki, profesor w Instytucie Politologii UKSW.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia ekonomiczne w Szkole Głównej Planowania i Statystyki w Warszawie[1], gdzie w 1980 r. był współzałożycielem NZS. Następnie studiował filozofię w Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie, gdzie w 1993 obronił doktorat pod kierunkiem ks. Józefa Tischnera. Habilitację uzyskał w 2006 r. na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 2016 uzyskał tytuł profesora nauk społecznych[1].

W latach 1994-2000 zastępca dyrektora Instytutu Studiów Politycznych PAN. Współzałożyciel Collegium Civitas. Współzałożyciel i dyrektor Instytutu Myśli Józefa Tischnera w Krakowie.

Pod jego kierunkiem stopień naukowy doktora uzyskał w 2012 Wojciech Wierzejski[2].

Publikacje książkowe[edytuj | edytuj kod]

  • Państwo i prawo w filozofii Hegla (1994)
  • Prawo naturalne a ład polityczny (2006)
  • Niemoralna demokracja (2008)
  • Solidarność znaczy więź (2010)
  • Wokół idei wspólnoty (2012)
  • The Clash of Civilizations or Civil War (2013)
  • Budowanie na piasku. Szkice o III Rzeczpospolitej (2014)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Prof. Zbigniew Stawrowski, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI) [online] [dostęp 2016-10-12].
  2. Etyka w polityce. Neoarystotelizm Alasdaira MacIntyre’a jako odpowiedź na kryzys postoświeceniowej filozofii moralnej i politycznej w bazie „Prace badawcze” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2018-02-08].