Zdzisław Barszczewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zdzisław Barszczewski
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 17 lutego 1931
Surowa
Przebieg służby
Lata służby 1949-1992
Siły zbrojne Siły Zbrojne Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej
Jednostki 1 pp, 1 ppont, 21 bsap, 6 ppont, WSOWInż., SWInż. SOW, SWInż. MON,
Stanowiska dca plutonu, dca batalionu, dowódca pułku, szef Wojsk Inż. SOW, komendant OHP, szef Wojsk Inż. MON
Późniejsza praca OHP, działacz ZBŻZiOR
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Medal Komisji Edukacji Narodowej Medal 40-lecia Polski Ludowej Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju”

Zdzisław Barszczewski (ur. 17 lutego 1931 w Surowej) - generał brygady Wojska Polskiego, magister inżynier.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Służbę wojskową rozpoczął 25 września 1949 roku jako podchorąży Oficerskiej Szkoły Inżynieryjnej we Wrocławiu. Jako prymus uczelni promowany na stopień podporucznika w 1952 roku, następnie został skierowany do 1 Praskiego Pułku Piechoty na stanowisko dowódcy plutonu saperów. Brał udział w rozminowaniu Warszawy i Mazowsza. W latach 1953-56 był dowódcą plutonu podchorążych w Oficerskiej Szkole Wojsk Inżynieryjnych, a w latach 1955-1960 słuchaczem Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie. Po ukończeniu WAT został dowódcą batalionu pontonowego w 1 Pułku Pontonowym w Brzegu. Po tym trzy lata 1963-66 dowodził 21 Batalionem Saperów 10 Dywizji Pancernej. Był pierwszym dowódcą 6 Pułku Pontonowego w Głogowie (1966-1970), kontynuatorem akcji rozminowania miasta. Dowodzony przez niego pułk uzyskał tytuł przodującej jednostki. W 1971 roku zakończył Podyplomowe Studia Operacyjno Strategiczne w Akademii Sztabu Generalnego w Rembertowie. Został szefem wydziału planowania Szefostwa Wojsk Inżynieryjnych Śląskiego Okręgu Wojskowego. Przez rok był zastępcą szefa Wojsk Inżynieryjnych ŚOW. Od 1973 pełnił służbę jako zastępca komendanta do spraw szkolenia, a następnie od 1974 roku komendant Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Inżynieryjnych we Wrocławiu. Absolwent Wyższego Kursu Akademickiego Wojskowej Akademii Inżynieryjnej im. Waleriana Kujbyszewa w Moskwie. Od 1983 roku pełnił służbę poza wojskiem - był komendantem Ochotniczych Hufców Pracy. W latach 1987-1992 był szefem Wojsk Inżynieryjnych MON. W 1988 roku ukończył Kurs Operacyjno Strategiczny w Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. K.J. Woroszyłowa. Kierował akcjami przeciwpowodziowymi na Dolnym Śląsku. Autor szeregu prac z dziedziny organizacji działań inżynieryjno-saperskich.

W 1979 został mianowany na stopień generała brygady. Zawodową służbę zakończył 21 października 1992 roku. W stanie spoczynku działacz Związku Byłych Żołnierzy Zawodowych i Oficerów Rezerwy Wojska Polskiego, m.in. przewodniczący organizacji wojewódzkiej we Wrocławiu.

Historyk i biograf polskich saperów. Kanclerz kapituły medalu "Za rozminowanie kraju". Honorowy Obywatel miasta Głogowa.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Przywrócone życiu. Rozminowanie ziem polski; autor: Zdzisław Barszczewski; Wydawnictwo: Bellona, 1998; ​ISBN 83-11-08751-2
  • Sylwetki saperów autor: Barszczewski, Zdzisław Warszawa: Dom Wydawniczy "Bellona", 2001. ​ISBN 83-11-09287-7
  • Współautor pracy: Polscy saperzy polegli w l. 1914 - 2010, wyd. PoliFot Wrocław 2010. ​ISBN 978-83-922766-6-1

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]