Zef Pllumi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zef Pllumi
Prenk Pllumi
Kraj działania  Albania
Data i miejsce urodzenia 1924
Mali i Rencit
Data i miejsce śmierci 26 września 2007
Rzym
Wyznanie katolicyzm
Kościół Albański Kościół Katolicki
Inkardynacja Zakon Braci Mniejszych
Prezbiterat 1956
Odznaczenia
Order Nderi i Kombit

Zef Pllumi OFM właśc. Prenk Pllumi (ur. 1924 we wsi Mali i Rencit k.Lezhy, zm. 26 września 2007 w Rzymie) – albański ksiądz katolicki i pisarz.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1931 rozpoczął naukę w prowadzonej przez Franciszkanów szkole w Szkodrze. Wśród jego nauczycieli byli m.in. Gjergj Fishta i Alfons Tracky.

W latach 1943-1944 współpracował z pismem Hylli i Dritës, w tym czasie był też sekretarzem Matiego Prendushi, prowincjała zakonu franciszkanów. W 1946 został aresztowany wraz z Prendushim i grupą duchownych franciszkańskich. Jako najmłodszy w tej grupie otrzymał stosunkowo łagodny wyrok - 3 lata więzienia. Karę odbywał w obozach pracy w Beden i w Orman-Pojani. Więzienie opuścił w 1949 i przez dwa lata pracował jako pracownik techniczny w muzeum w Szkodrze.

W 1956, już w wieku 32 lat uzyskał święcenia kapłańskie i do 1967 pracował w parafiach w krainie Dukagjini, na północy kraju. Po ogłoszeniu Albanii państwem ateistycznym w 1967, Pllumi podjął pracę w kołchozie. Po kilku latach został aresztowany i skazany na 23 lata więzienia za uprawianie wrogiej propagandy. Karę odbywał w więzieniu w Tiranie i Ballsh, a także w obozach w Beden, Orman Pojan, Spaç, Reps, Skrofotinë i Shënkoll.

Zwolniony z więzienia, 25 grudnia 1990 odprawił pierwszą Mszę św. w Tiranie w kościele Shen Ndout.

W 1993 znalazł się w grupie duchownych, którzy reaktywowali pismo Hylli i Dritës. Lata 90. były dla Pllumiego okresem intensywnej pracy twórczej. Spośród wydanych przez niego dzieł, szczególne znaczenie mają trzytomowe pamiętniki Rrno vetëm për me tregue (Żyję, aby to opowiedzieć), stanowiące zapis jego życia od czasów wczesnej młodości. Za tę trylogię Pllumi został w 2006 wyróżniony nagrodą Złotego Pióra (alb. Penda e Artë), przyznawaną przez ministerstwo kultury. W tym samym roku został uhonorowany przez prezydenta Alfreda Moisiu orderem Honor Narodu (alb. Nderi i Kombit).

W grudniu 2005 Pllumi udzielił kontrowersyjnego wywiadu dziennikowi Shekulli, w którym wypowiedział się przeciwko dominacji w Kościele albańskim księży-cudzoziemców, co w jego opinii miało stanowić zagrożenie dla narodowego charakteru tej wspólnoty[1].

Zmarł w rzymskiej klinice Gemelli. Jego imieniem nazwano nagrodę przyznawaną najlepszym albańskim publicystom i pisarzom[2].

Dzieła[edytuj | edytuj kod]

  • 1995:Rrno vetëm për me tregue (Żyję, aby to opowiedzieć)
  • 2005:Frati i pashallarëve Bushatli, Erazmo Balneo
  • Françeskanët e mëdhenj
  • Ut heri diçebamus-siç i thonim dje

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zef Pllumi, Shqipëria e pushtueme prej priftërinjve të huaj, rozm. Belina Budini, Shekulli 23 XII 2005
  2. Ndahen çmimet “At Zef Pllumi”, nderohen gazetarët Blendi Fevziu e Mustafa Nano

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]