Zenon Pigoń
Data i miejsce urodzenia |
29 czerwca 1940 |
---|---|
Data i miejsce śmierci |
13 stycznia 2023 |
Poseł na Sejm kontraktowy | |
Okres |
od 18 czerwca 1989 |
Przynależność polityczna | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() |
Zenon Pigoń (ur. 29 czerwca 1940 w Radziwiłłowie, zm. 13 stycznia 2023 w Bytomiu[1][2]) – polski polityk, nauczyciel i związkowiec, działacz opozycji demokratycznej w okresie PRL, poseł na Sejm X kadencji.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Syn Józefa i Wiktorii[1]. Ukończył Studium Nauczycielskie w Częstochowie w 1961, następnie w 1974 studia na Wydziale Filologii Polskiej Uniwersytetu Śląskiego. Od 1962 pracował jako nauczyciel w zasadniczych szkołach górniczych, od 1968 do 1970 był szkoleniowcem w Zakładach Remontowo-Montażowych Przemysłu Metali Nieżelaznych „Montomet” w Piekarach Śląskich.
W latach 1976–1980 był członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej[3]. W 1980 wstąpił do Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność”, do 1981 kierował komisją okręgową Pracowników Oświaty i Wychowania Ziemi Bytomskiej NSZZ „S”[3]. Po wprowadzeniu stanu wojennego 22 grudnia 1981 został tymczasowo aresztowany, następnie w lutym 1982 skazany na karę 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Do 1983 redagował założony przez siebie podziemny „Głos Śląsko-Dąbrowski”, po zatrzymaniu go z nakładem tego pisma zaprzestał działalności opozycyjnej i do 1989 prowadził własną działalność gospodarczą.
W latach 1989–1991 sprawował mandat posła na Sejm X kadencji z ramienia Komitetu Obywatelskiego, wybranego w okręgu bytomskim. Działał krótko w Porozumieniu Centrum, następnie był członkiem Partii Chrześcijańskich Demokratów i Porozumienia Polskich Chrześcijańskich Demokratów, w którym pełnił funkcję przewodniczącego krajowej komisji rewizyjnej.
Od 1992 pracował w urzędzie miasta w Tarnowskich Górach jako pełnomocnik burmistrza, naczelnik wydziału edukacji oraz naczelnik wydziału kultury i sportu. W 2003 przeszedł na emeryturę. Został pochowany na cmentarzu w Rojcy[2].
Odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]Odznaczony Krzyżem Kawalerskim (2007)[4] i Oficerskim (2020)[5] Orderu Odrodzenia Polski. W 2015 otrzymał Krzyż Wolności i Solidarności[6].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b Zenon Pigoń. rejestry-notarialne.pl. [dostęp 2023-04-15].
- ↑ a b Zmarł Zenon Pigoń, założyciel i redaktor naczelny podziemnego „Głosu Śląsko-Dąbrowskiego”. ipn.gov.pl, 13 stycznia 2023. [dostęp 2023-01-22].
- ↑ a b Robert Dyja: Zenon Pigoń. Encyklopedia Solidarności. [dostęp 2023-01-16].
- ↑ M.P. z 2007 r. nr 43, poz. 502
- ↑ M.P. z 2020 r. poz. 958
- ↑ M.P. z 2016 r. poz. 127
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Strona sejmowa posła X kadencji. [dostęp 2022-09-11].
- Robert Dyja: Zenon Pigoń. Encyklopedia Solidarności. [dostęp 2023-01-16].
- Profil na stronie Biblioteki Sejmowej. [dostęp 2022-09-11].
- Absolwenci Uniwersytetu Śląskiego
- Członkowie Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej
- Działacze opozycji w PRL
- Ludzie związani z Tarnowskimi Górami
- Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita)
- Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita)
- Odznaczeni Krzyżem Wolności i Solidarności
- Politycy Partii Chrześcijańskich Demokratów
- Politycy Porozumienia Centrum
- Politycy Porozumienia Polskich Chrześcijańskich Demokratów
- Polscy nauczyciele
- Posłowie na Sejm kontraktowy
- Posłowie z okręgu Bytom (PRL)
- Ludzie urodzeni w Radziwiłłowie
- Urodzeni w 1940
- Zmarli w 2023