Zimny wiatr

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zimny wiatr
Vetrarborgin
Autor Arnaldur Indriðason
Typ utworu kryminał
Wydanie oryginalne
Miejsce wydania Islandia Islandia
Język islandzki
Data wydania 2005
Pierwsze wydanie polskie
Data wydania polskiego 2013
Wydawca W.A.B.
Przekład Jacek Godek

Zimny wiatr (isl. Vetrarborgin) − powieść kryminalna islandzkiego pisarza Arnaldura Indriðasona, opublikowana w 2005, a w Polsce w 2013 (w tłumaczeniu Jacka Godka).

Blokowisko w Reykjavíku zimą. Przed takim blokiem znaleziono martwego Eliasa

Jest siódmą powieścią cyklu o detektywie Erlendurze Sveinssonie. Akcja dotyczy islandzkich problemów imigracyjnych i rozgrywa się w mroźnym oraz wietrznym styczniu. Przed jednym z zaniedbanych bloków mieszkalnych w Reykjavíku znalezione zostają zamarznięte zwłoki[1] zabitego ostrym narzędziem 10-letniego[2] chłopca - Eliasa. Jest członkiem rodziny pochodzenia tajskiego. Jego matka to Sunee (pracuje jako kiepsko opłacana robotnica w fabryce słodyczy, rozwiedziona z Islandczykiem[1]), a brat ma na imię Virote[3]. Zwłoki znalazł Filipińczyk - Stefan (13 lat)[4]. Wkrótce po zabójstwie znika brat Eliasa - Niran (15 lat), który miał poważne problemy adaptacyjne w społeczeństwie islandzkim[5]. Śledztwo rozgrywa się w środowisku szkolnym. Erlendur odkrywa, że wcześniej dochodziło tu do bójek na tle rasowym. Również niektórzy nauczyciele odnoszą się pogardliwie do przybyszów z Azji (jednym z nich był Kjartan, posądzany o ksenofobię).

W tej części umiera w samotności dawna szefowa Erlendura - Marion Briem[6]. Sigurdur Oli wspomina czasy dzieciństwa, kiedy to uczęszczał do tej samej szkoły, co Elias i brał udział w poważnej bójce w 1979. Opowiada też po raz pierwszy Erlendurowi o swoim ojcu, hydrauliku, nazywanym Syfonem[7]. Sam Erlendur wraca do wspomnień o zaginionym w dzieciństwie bracie, w czym wspomagają go córka Eva Lindt i brat Sindre Snear. Opisuje też pierwsze morderstwo, z jakim się w życiu zetknął - Daggi z sąsiedniego fiordu została zabita nożem do filetowania ryb[8]. Diagnozę społeczeństwa islandzkiego przeprowadza natomiast Egil - nauczyciel ZPT (To społeczeństwo jest coraz bardziej chore. A wy nic na to nie możecie poradzić. Czy to jest taka, islandzka specjalność, ta uległość wobec przestępców?)[9]. Dochodzenie pokazuje trudne do utrzymania w ryzach napięcia skrywane przez z pozoru otwarte, liberalne i wielokulturowe społeczeństwo wyspy[10]. Motto powieści pochodzi od Steinna Steinarra: Czy jestem tym, co jeszcze żyje? Czy tamtym, który zmarł?.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Kultura Gazeta Prawna
  2. Zimny wiatr, s.7
  3. Zimny wiatr, s.12,14,24
  4. Zimny wiatr, s.12
  5. Zimny wiatr, s.17
  6. Zimny wiatr, s.315-316
  7. Zimny wiatr, s.20,234-235
  8. Zimny wiatr, s.221-224
  9. Zimny wiatr, s.93-94
  10. Lubimy Czytać

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. nota redakcyjna w: Arnaldur Indriðason, Zimny wiatr, WAB, Warszawa, 2013, okładka zewnętrzna, ​ISBN 978-83-7747-936-0