Związek Uzdrowisk Polskich

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Związek Uzdrowisk Polskich – organizacja, koordynująca działania przemysłu uzdrowiskowego, powstała w 1926.

Związek był kontynuacją Krajowego Związku Zdrojowisk i Uzdrowisk, który powstał w 1910 w czasie I Krajowego Zjazdu Przemysłowo-Balneologicznego w Galicji.

W roku 1937 Związek liczył 54 członków-podmiotów uzdrowiskowych, należały do niego nie tylko renomowane zdrojowiska jak Truskawiec, ale także mniejsze miejscowości uzdrowiskowe: Otwock, Jaworze, Ojców, Zakopane, Jastrzębia Góra, Horyniec i inne.

Głównymi zadaniami związku były:

  • pozyskanie dla uzdrowisk tanich kredytów
  • staranie się o zorganizowanie Towarzystwa Kredytowego Uzdrowisk
  • starania o poprawę komunikacji do uzdrowisk
  • starania o zniżki kolejowe powrotne z uzdrowisk

Związek powołał Fundację Instytutu Balneologicznego, dzięki której zbudowano w Al. Focha 33 w Krakowie gmach instytutu i powołano Instytut Balneologiczny, istniejący do 1952.

Związek został zlikwidowany w 1946.

Prezesi Związku[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Nowy prezes Związku Uzdrowisk. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 211 z 17 września 1937.