Ławra

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Ławra (nowogr. Λαύρα, przejście) – określenie używane w stosunku do większych (i o szczególnym znaczeniu) męskich klasztorów w kościele prawosławnym oraz w Kościołach katolickich wschodnich, również w postaci skupionego wokół świątyni zespółu pustelni mnichów–ascetów nie prowadzących wspólnego życia zakonnego.

Najważniejszym monasterem prawosławnym jest Wielka Ławra na Górze Athos. Do znanych należą m.in. na Ukrainie: Ławra Peczerska w Kijowie, Ławra Uspienska w Poczajowie i Ławra Uspienska w Świętogórsku oraz w Rosji Ławra Aleksandra Newskiego w Sankt-Petersburgu i Ławra Troicko-Siergijewska w Siergijew Posadzie koło Moskwy. Ławry podlegają bezpośrednio Patriarsze (w latach 1721–1917 w rosyjskiej cerkwi ławry podlegały Synodowi).

Najważniejszym monasterem prawosławnym w Polsce jest Ławra Supraska, gdzie reaktywowano życie monastyczne w latach 90. XX wieku dzięki ówczesnemu ordynariuszowi diecezji białostocko-gdańskiej Sawie.

Znanym monasterem greckokatolickim (w jurysdykcji Ukraińskiej Cerkwi Greckokatolickiej) jest np. Ławra Uniowska zamieszkana przez mnichów reguły studyckiej.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]