Łuk okołohoryzontalny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Łuk okołohoryzontalny

Łuk okołohoryzontalny (ang. circumhorizontal arc) – zjawisko optyczne w atmosferze ziemskiej powstające na kryształach lodu, w związku z tym zaliczane do halo. Zjawisko występuje w postaci położonego blisko horyzontu i niemal równoległego do niego barwnego łuku z kolorem czerwonym u góry. Zazwyczaj obserwuje się niewielki fragment łuku w obszarze, gdzie występuje chmura pierzasta. Łuk tworzy ze słońcem kąt około 46°. Słońce znajduje się wówczas powyżej łuku.

Łuk tworzony jest przez załamanie światła w kryształkach lodu o kształcie płytki zawartych w chmurach pierzastych. Promień słoneczny wchodzi do położonej poziomo płytki jej boczną (pionową) powierzchnią, a wychodzi dolną załamując się w sumie o kąt bliski 58°, dlatego powstaje gdy słońce jest położone nad horyzontem wyżej niż 58°. Załamanie prawie równoległych promieni słonecznych przez położone niemal jednakowo kryształy stanowiące pryzmat o kącie łamiącym 90° wytwarza czyste, jasne i dobrze oddzielone pryzmatyczne kolory. Kolory są czystsze niż w tęczy[1].

Warunki te sprawiają, że jest obserwowany dość często na średnich szerokościach geograficznych a nigdy na dużych. Na obszarze Polski (dla 50° szerokości geograficznej) może być obserwowany od połowy maja do początku sierpnia, w sumie możliwy czas obserwacji to 200 godzin w roku. Łuk okołohoryzontalny nie powstaje na szerokościach geograficznych większych niż 55°[2].

Przypisy

  1. Circumhorizon arc formation. [dostęp 2012-10-04].
  2. Is a circumhorizon arc "rare"?. [dostęp 2012-10-04].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons