Świątynia Miaoying

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Świątynia Miaoying
Świątynia Miaoying
Państwo  Chiny
Miejscowość Pekin
Wyznanie buddyzm
Położenie na mapie Chińskiej Republiki Ludowej
Mapa lokalizacyjna Chińskiej Republiki Ludowej
Świątynia Miaoying
Świątynia Miaoying
Ziemia 39°55′27″N 116°21′26″E/39,924167 116,357222Na mapach: 39°55′27″N 116°21′26″E/39,924167 116,357222
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Świątynia Miaoying (chiń. upr.: 妙应寺; chiń. trad.: 妙應寺; pinyin: Miàoyìng Sì) – buddyjski klasztor i świątynia, znajdujące się w dzielnicy Xicheng w Pekinie. Świątynia słynna jest ze znajdującej się w niej Białej Pagody (chiń. upr.: 白塔寺; pinyin: Báitǎ Sì).

Biała Pagoda, górująca nad dachami świątynnych pawilonów

Świątynia została wzniesiona w 1096 roku i znacznie rozbudowana za panowania Kubilaj-chana w 1271 roku[1]. Pagodę dobudowano w 1279 roku. Według przekazów zbudowano ją na miejscu wcześniejszej, niższej pagody, a jej budowę nadzorował nepalski architekt Aniko[2]. Pagoda mierzy 51 metrów wysokości, a obwód jej podstawy wynosi 30 metrów. U jej szczytu zawieszono 36[2] odlanych z brązu dzwonów[3], zaś u podstawy ustawiono 108 metalowych lamp[1]. 12 lat później świątynię strawił pożar[1], który przetrwała jedynie pagoda[2].

Świątynię odbudowano w 1457 roku. Podczas odbudowy znacznie pomniejszono jej obszar i obecnie zajmuje ona powierzchnię 13,000 m²[2]. Składa się z czterech pawilonów. W pawilonie pierwszym, noszącym imię Wielkich Oświeconych, znajduje się kilka tysięcy małych posążków buddów[2].

Świątynia doznała znacznych zniszczeń podczas trzęsienia ziemi w Tangshan w 1976 roku. Podczas przeprowadzonych dwa lata później odbudowy i prac renowacyjnych odkryto w niej wiele cennych, ukrytych zwojów buddyjskich[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Miaoying Monastery and White Dagoba (ang.). china.org.cn. [dostęp 19 lutego 2010].
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 White Dagoba Temple (ang.). kinabaloo.com. [dostęp 19 lutego 2010].
  3. Wiesław Olszewski: Chiny. Zarys kultury. Poznań: Wydawnictwo Naukowe UAM, 2003, s. 303. ISBN 83-232-1272-4.