Świat Sztuki

Świat Sztuki
Okładka "Świata Sztuki" z roku 1899
Kraj	Rosja
Wydawca	Świat Sztuki
Pierwsze wydanie	1899

"Świat Sztuki" (ros. Мир иску́сства, Mir iskusstwa) – to czasopismo oraz stowarzyszenie, założone przez rosyjskich modernistów.

Historia

Stowarzyszenie "Świat Sztuki" zostało założone w roku 1900 przez grupę studentów, do której należeli Aleksander Benois, Konstantin Somow, Dmitrij Fiłosofow, Léon Bakst, i Eugeniusz Lanceray.

W 1899 w Sankt Petersburgu Aleksander Benois, Léon Bakst i Siergiej Diagilew zaczęli wydawać pismo o tym samym tytule. Atakowali przestarzałą szkołę Pieriedwiżników, promując jednocześnie indywidualizm i inne zasady secesji. Teoretyczne założenia stowarzyszenia zostały opublikowane w pierwszych numerach pisma.

"Członkowie Miru iskusstwa",
Borys Kustodijew (1916-1920).

Poza trzema założycielami pisma aktywnymi członkami stowarzyszenia byli także Mścisław Dobużyński, Eugeniusz Lanceray i Konstantin Somow. Wystawy organizowane przez "Świat Sztuki" przyciągały uwagę wielu malarzy z Rosji i spoza jej granic, takich jak Michaił Wrubel, Michaił Niestierow i Izaak Lewitan.

W okresie 1898-1904 stowarzyszenie zorganizowało 6 wystaw. W latach 1904-1910 stowarzyszenie nie istniało, a jego miejsce zajął Związek Artystów Rosyjskich, do którego należeli Walentin Sierow, Konstantin Korowin, Borys Kustodijew, Zinaida Sierebriakowa, Iwan Bilibin, Konstantin Somow, Dmitrij Mitrochin, Igor Grabar, Mikołaj Roerich i Siergiej Sudejkin.

W 1910 Benois opublikował w magazynie "Reich" krytyczny artykuł o Związku Artystów Rosyjskich. "Świat Sztuki" został reaktywowany, a na jego czele stanął Mikołaj Roerich. Do grupy przyłączyli nowi członkowie: Natan Altman, Władimir Tatlin i Martiros Sarian. W 1917 przewodnictwo w grupie objął Iwan Bilibin. W tym samym roku dołączyło do niej wielu członków grupy Bubnowyj Walet.

Grupa organizowała liczne wystawy w Moskwie i Sankt Petersburgu. Ostatnia wystawa została zorganizowana w 1927 w Paryżu.

Sztuka

Podobnie jak wcześniej angielscy Prerafaelici, Benois i jego przyjaciele byli zniesmaczeni antyestetyczną naturą nowoczesnego społeczeństwa. Miriskusnicy promowali zrozumienie i konserwację sztuki poprzednich epok, w szczególności sztuki ludowej i XVIII-wiecznego rokoko. Artystą, którego podziwiali najbardziej był prawdopodobnie Antoine Watteau.

Te odrodzeniowe projekty były traktowane przez miriskusników z dużą dozą humoru i autoparodii. Fascynowały ich maski, marionetki, karnawał, teatr kukiełkowy, a także sny i baśnie. Zabawę i groteskę stawiali ponad to co poważne. Ich ulubionym miastem była Wenecja, do tego stopnia, że Diagilew i Strawinski, wybrali ją jako miejsce swojego pochówku.

Od malarstwa olejnego woleli akwarelę i gwasz.