Żyrowice

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Żyrowice
Monaster Zaśnięcia Matki Bożej w Żyrowicach, rys. Napoleona Ordy
Monaster Zaśnięcia Matki Bożej w Żyrowicach, rys. Napoleona Ordy
Herb
Herb Żyrowic
Państwo  Białoruś
Obwód grodzieński
Populacja (2005)
• liczba ludności

2570
Położenie na mapie Białorusi
Mapa lokalizacyjna Białorusi
Żyrowice
Żyrowice
Ziemia 53°00′N 25°20′E/53,000000 25,333333Na mapach: 53°00′N 25°20′E/53,000000 25,333333
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Portal Portal Białoruś

Żyrowice, Żyrowicze (biał. Жыровічы) – wieś na Białorusi, położona w obwodzie grodzieńskim w rejonie słonimskim, centrum administracyjne sielsowietu żyrowckiego. Miejscowość zamieszkana przez 2570 mieszkańców (2005).

Przed II wojną światową ośrodek gminy Żyrowice w województwie nowogródzkim.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Według prawosławnej tradycji w Żyrowicach w drugiej połowie XV wieku przez pastuszków na gruszy została znaleziona ikona Matki Bożej. W miejscu jej odkrycia właściciel Żyrowic, podskarbi litewski Aleksander Sołtan, kazał w 1470 roku zbudować cerkiew z drewna, która spłonęła w 1520 r. Płaskorzeźba jednak ocalała i umieszczono ją w nowej świątyni obok której wybudowano klasztor, który po unii brzeskiej został objęty w 1613 roku przez zakon bazylianów. Kasztelan smoleński Jan Mieleszko ufundował wówczas nową murowaną świątynię i murowany klasztor. Pierwszym przełożonym zakonników był późniejszy święty męczennik Jozafat Kuncewicz. W latach 1613-1650 powstał Sobór Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny w stylu barokowym. W 1655 roku Żyrowice zostały zniszczone przez Kozaków. Żyrowicka Ikona Matki Bożej, czczona również w Kościele katolickim jako cudowny wizerunek, zyskała wielką sławę i pielgrzymowali do niej królowie: Jan Kazimierz, Michał Korybut Wiśniowiecki, Jan III Sobieski z królewiczem Jakubem, którzy ofiarowali tu jako wotum dziękczynne szablę z bitwy pod Wiedniem, August II Mocny i Stanisław August Poniatowski. Na podstawie brewe papieża Benedykta XIII w dniu 19 września 1739 obraz koronował koronami papieskimi biskup unicki Atanazy Szeptycki. W XVIII wieku o Żyrowicach mówiono jako o Częstochowie unitów albo litewskiej Częstochowie. Leksykon pt. „Miejsca święte Rzeczpospolitej” podaje: „Do czasów rozbiorów Żyrowice były najważniejszym miejscem kultu katolików i grekokatolików w Wielkim Księstwie Litewskim”. Pomiędzy rokiem 1810-1839 była tu siedziba biskupstwa unickiego. Sobór został przebudowany w stylu klasycystycznym w 1828 roku. W 1839 r. po zniesieniu przez carat unii monaster w Żyrowicach wrócił do Kościoła prawosławnego. Dziś mieści się w nim prawosławne seminarium duchowne oraz akademia teologiczna.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Kompleks klasztoru prawosławnego:

  • Sobór Zaśnięcia Matki Bożej z XVII wieku zbudowany przez zakon bazylianów. Do soboru przylega mniejsza cerkiew św. Mikołaja, zwana zimową
  • budynek klasztorny, wzniesiony w XVIII w.
  • cudowna płaskorzeźba - Żyrowicka Ikona Matki Bożej
  • Cerkiew Objawienia Pańskiego z 1796 r. w stylu wileńskiego baroku.
  • Cerkiew Podwyższenia Krzyża Św. z 1769 r. w stylu barokowym
  • Cerkiew św. Jerzego. Pochowano w niej o. Placyda Jankowskiego, pisarza i przełożonego klasztoru
  • Cerkiew Św. Grzegorza z końca XVIII wieku, drewniana na cmentarzu

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Kopie Żyrowickiej Ikony Matki Bożej znajdują się w Polsce w kościele św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Białowieży i w klasztorze Bazylianów w Rzymie[potrzebne źródło].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]