Abu al-Faradż al-Isfahani
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Abu al-Faradż al-Isfahani (897 w Isfahanie – 967 w Bagdadzie) – arabski historyk, poeta, antologista.
Studia podjął w Bagdadzie, tam również spędził większą część swojego życia będąc pod opieką członków dynastii Bujjidów. Przez pewien okres przebywał również na dworze Sajf ad-Dauli z dynastii Hamdanidów w Aleppo.
Największym jego dziełem pisanym przez niego przez 55 lat było 20-tomowa encyklopedyczna Księga pieśni (Kitab al-Aghani). Zostało w niej zebrane 100 poematów-pieśni do których 200 lat wcześniej zostały skomponowane melodie na rozkaz kalifa Haruna ar-Raszida przez muzyków m.in. Mausili Ibrahim, Ibn Surajdż.
Inne dzieła wydane przez Abu al-Faradż al-Isfahaniego to:
- biografie potomków Abu Taliba – wuja proroka Muhammada oraz ojca Ali ibn Abi Taliba
- wydał poezje Abu Tammama, Abu Nuwasa.
[edytuj] Bibliografia
- Mały słownik kultury świata arabskiego, Wiedza Powszechna, W-wa, 1971
