Alba Longa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Alba Longa - według tradycji rzymskiej najważniejsza osada Lacjum, położona w okolicach jeziora Albano/na zboczu Monte Cavo[1] (identyfikacja jest sporna). Została założona przez mitycznego Askaniusza, syna Eneasza. Z osady miał pochodzić Romulus[1]. Potęga miasta zmniejszyła się pod naciskiem rzymskim w VII wieku p.n.e.

Legenda głosi, że zburzył osadę król Rzymu Tullus Hostiliusz. W rzeczywistości kres Alby położyli Etruskowie, którzy w 650 r. p.n.e. zajęli tereny Lacjum. Prymat Alby w Lacjum wzmacniało jej położenie blisko świątyni Jowisza Latiarisa (Iuppiter Latiaris czyli "latyński").

Według legendy Horacjusze (przedstawiciele patrycjuszów rzymskich) mieli walczyć z Kuriacjuszami (przedstawicielami Alba Longa) o honor, chwałę i prestiż na Półwyspie Apenińskim. Zabito prawie wszystkich Horacjuszy - tylko jeden przeżył i wymyślił pewien podstęp. Upozorował ucieczkę i Kuriacjusze w rozproszeniu byli łatwym celem dla ocalałego. Pomścił śmierć swoich dwóch braci. Jego siostra, która przyglądała się potyczce, zaczęła płakać, gdy jej brat zabijał kolejnego Kuriacjusza. Ów brat podszedł do niej i wbijając jej nóż w plecy powiedział: "Niech tak zginie każda Rzymianka, która opłakuje śmierć wroga".

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Encyklopedia Powszechna PWN. T. 1. A-F. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1974, s. 46.