Alokacja kosztów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Alokacja kosztów – przypisanie wspólnych kosztów pośrednich do różnych jednostek, procesów lub produktów.

Zasadniczym problemem jest to, czy w ogóle alokować a jeśli tak, to konieczne jest ustalenie sposobu rozdzielania kosztów pośrednich (wydziałowe oraz ogólnego zarządu i sprzedaży) między produkty.

Etapy alokacji[edytuj | edytuj kod]

  1. Zdefiniowanie obiektów kosztów. Organizacja musi określić, dla których wydziałów, procesów czy produktów chce posiadać informacje o kosztach.
  2. Przypisanie kosztów wspólnych do obiektów kosztów (potrzeba identyfikacji kosztów wspólnych).
  3. Wybór metody alokacji kosztów wspólnych do obiektów kosztów. Istotny jest tutaj wybór podstawy alokacji – miernika działalności skorelowanego z kosztami wspólnymi, które muszą zostać rozdzielone do poszczególnych jednostek. Koszty wspólne są alokowane do obiektów kosztów przy wykorzystaniu podstawy alokacji, która ukazuje w przybliżeniu jak dany obiekt konsumuje wspólne zasoby, których koszty zużycia są rozdzielane.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. D. Dobija, M. Kucharczyk: Rachunkowość Zarządcza – Teoria, Praktyka, Aspekty behawioralne. Wyd. Akademickie i Profesjonalne, Warszawa 2009, s. 159-162.