Androfagowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Androfagowie/Androphagi na mapie „Świat Herodota” z XIX wieku

Androfagowie (gr. Ἀνδροφάγοι, dosł. „ludożercy”) – starożytny lud koczowniczy wzmiankowany przez Herodota.

Mieszkali na północ od Scytów i na wschód od Neurów[1]. Chociaż ubierali się podobnie do Scytów, różnili się od nich językiem[2]. Grecki historyk przypisuje im „najdziksze obyczaje”, w tym praktykowanie kanibalizmu. Siedziby Androfagów lokalizowane są na terenach stepowych rozciągających się na wschód od Dniepru[3].

Identyfikowani z ludnością pochodzenia fińskiego, przodkami Mordwinów[4] lub Lapończykami[5]. Według innych hipotez była to zugrofinizowana ludność pierwotna[6]. W tym wypadku próbowano greckie Ἀνδροφάγοι odczytać jako zniekształconą nazwę Samojedów, co wydaje się jednak mało prawdopodobne[7].

Przypisy

  1. Mykhailo Hrushevsky, History of Ukraine-Rus': From Prehistory to the Eleventh Century, Edmonton 1997, s. 82
  2. Henryk Łowmiański, Studia nad dziejami Słowiańszczyzny, Polski i Rusi w wiekach średnich, Poznań 1986, s. 24
  3. Jerzy Kubczak, Kurhany arystokracji scytyjskiej, Poznań 1978, s. 57
  4. Ellis Hovell Minns, Scythians and Greeks: A Survey of Ancient History and Archaeology on the North Coast of the Euxine from the Danube to the Caucasus, Cambridge 2010, s. 104
  5. Jan Czekanowski, Wstęp do historii Słowian, Poznań 1957, s. 59
  6. Henryk Łowmiański, Początki Polski: z dziejów Słowian w I tysiącleciu n.e, Tom 1, Warszawa 1963, s. 116
  7. Kazimierz Tymaniecki, Ziemie polskie w starożytności, Poznań 1951, s. 447