Kanibalizm
Kanibalizm – praktyka zjadania osobników własnego gatunku, dość rozpowszechniona w naturze. Występuje w wielu typach zwierząt, m.in. u owadów, pajęczaków, ryb, płazów i ptaków, bardzo rzadko u ssaków. Może się nasilić ze względu na zbytnie zagęszczenie populacji lub w następstwie głodu. Do najbardziej znanych zwierząt praktykujących kanibalizm należą modliszki.
Spis treści |
Kanibalizm wśród ludzi [edytuj]
Zjawisko to spotykane jest także u ludzi – nekrofagia, ludożerstwo czyli antropofagia (gr. anthropos – człowiek, phagein – pożerać), często ma podłoże religijne. Jedzenie ludzkiego mięsa może być szkodliwie dla zdrowia. Zagrożenie powodują priony, wirusopodobne białka – wywołują one choroby z grupy zakaźnych encefalopatii gąbczastych. Wśród plemion Nowej Gwinei, zwłaszcza ludu Fore, szalała choroba, zwana kuru lub "śmiejącą się śmiercią". Zarażenie prionami następowało przy rytualnym spożyciu ciał zmarłych krewnych. Fore zrezygnowali z kanibalizmu w 1957 r., lecz starsi członkowie wciąż umierają na kuru.
Z głodu [edytuj]
Do aktów kanibalizmu powodowanych głodem miało dojść w czasie oblężenia Maarratu w 1098 roku w trakcie I wyprawy krzyżowej.
Ok. roku 1820 w Basutolandzie (obecnie Lesotho) zapanował głód, a miejscowe plemiona zaczęły polować na sąsiadów, których ciała następnie zjadano. Od tej pory kanibalizm zaczęto uprawiać tam regularnie. Schwytanym ofiarom łamano nogi, by nie mogły uciec. W ten sposób powstało coś w rodzaju "żywej spiżarni". Za największy przysmak uchodziły dzieci i kobiety.
W latach 1932–1933 doszło do przypadków kanibalizmu na masową skalę w ZSRR, podczas wielkiego głodu na Ukrainie, rozkułaczania oraz przymusowej kolektywizacji[1].
Do przypadków kanibalizmu dochodziło również w czasie Oblężenia Leningradu (1941–44)[potrzebne źródło].
Współcześnie kanibalizm z głodu zdarza się wśród ocalałych ofiar katastrof, np. lotniczych lub morskich. Jednym z najbardziej znanych takich przypadków jest los ocalałych w katastrofie urugwajskiego samolotu (lot 571) 13 października 1972 w Andach. Katastrofę przeżyło 32 z 45 pasażerów. W obliczu śmierci głodowej część ocalałych zdecydowała się na jedzenie ciał zmarłych towarzyszy, ci którzy nie zdecydowali się na ten drastyczny wybór zmarli z głodu. Ekspedycja ratunkowa uratowała 16 osób.
Doniesienia o przypadkach kanibalizmu wywołanego głodem napływają także z Korei Północnej[2].
Z powodów rytualnych [edytuj]
Niemal do końca renesansu we Włoszech praktykowane było, jako zwieńczenie zemsty, zjadanie wątroby pokonanego przeciwnika (zwykle symboliczne) oraz, po obcięciu głowy, wytaczanie całej jego krwi. Za morderstwa o podobnym charakterze można uznać także te dokonane przez Elżbietę Batory. Według relacji Jakuba Sobieskiego obecnego w Paryżu podczas egzekucji François Ravaillaca, wielu widzów zbierało fragmenty ciała torturowanego zamachowca w celu konsumpcji. Makabryczną potrawą próbowano również poczęstować polskiego magnata[3].
Do początku XX w.(a lokalnie nawet do lat 50.wieku) kanibalizm nadal był praktykowany u wielu ludów Afryki, Oceanii i wysp Morza Karaibskiego, co wiązało się z wiarą w przechodzenie właściwości zjadanej osoby (np. męstwa) na osobę zjadającą.
Szczególny rodzaj kanibalizmu praktykowany bywa do dziś w Chinach, gdzie zjada się ludzkie płody[4].
Wśród morderców [edytuj]
Kanibalizm zdarza się wśród morderców, często seryjnych zabójców, mając niekiedy podłoże seksualne. Do znanych wypadków kanibalizmu o takim podłożu należy przypadek mordercy Armina Meiwesa, niemieckiego informatyka, poszukującego przez Internet młodych mężczyzn, w celu zabicia i zjedzenia. Innym głośnym przypadkiem było zamordowanie i zjedzenie człowieka przez Anthony Morleya, zwycięzcę pierwszego konkursu na najpiękniejszego geja w Wielkiej Brytanii[5]. Znane są także przypadki autokanibalizmu – przymuszonego lub dobrowolnego.
Kanibalizm w kinematografii [edytuj]
- Wzgórza mają oczy (1977)
- Nadzy i rozszarpani (Cannibal Holocaust, 1980)
- Antropophagus / Ludożerca (1980)
- Cannibal Ferox (1981)
- Kobiety - Piranie (1989)
- Antropophagus 2 [a.k.a. Absurd] (1982)
- Kucharz, złodziej, jego żona i jej kochanek (1989)
- Milczenie owiec (1991)
- Delikatesy (1991)
- Drapieżcy (1999)
- Hannibal (2001)
- Hannibal. Po drugiej stronie maski (2006)
- Kanibal z Rotenburga (2006)
- Droga bez powrotu (2003)
- Sweeney Todd: Demoniczny golibroda z Fleet Street (2007)
- Księga ocalenia (2010)
- Hannibal (2013)
Zobacz też [edytuj]
Przypisy
- ↑ Nicolas Werth: Wyspa kanibali. Deportacja i śmierć na Syberii. 2011. ISBN 978-83-240-1624-2.
- ↑ Cannibal horror of `quiet famine' Children eaten, say North Korea refugees.. Birmingham Post, 1998.
- ↑ Janusz Tazbir:Okrucieństwo w nowożytnej Europie, Warszawa, 1999 [1]
- ↑ Chiny – kanibalizm stosowany?
- ↑ Mr Gay 'cut up pal for eating'. Sun, 2008.
