Awikularyna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Awikularyna
Awikularyna
Nazewnictwo
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny C20H18O11
Masa molowa 434,35 g/mol
Identyfikacja
Numer CAS 572-30-5
PubChem 5490064[1]

Awikularynaorganiczny związek chemiczny z grupy flawonoidów wyodrębniony z Polygonum aviculare[3]. Glikozyd ten występuje także w Rumex dentatus, Cinchona officinalis[4], Loranthus parasiticus[2][5], Vaccinium myrtylius, Vaccinium vitis-idaea[6][7], Juglans regia, Psittacanthus cuneifolius[8], Lindera umbellata, Lespedeza cuneata[9], Chimaphila umbellata[10], Rhododendron dauricum[11], Psidium guajava[12], Polygonum bistorta[7], Filipendula ulmaria[13].

W badaniach na psach dożylne podanie dawki 0,05–2 mg/kg powodowało niedociśnienie i tachyfilaksję oraz wielomocz. W badaniach na szczurach przy dawce 34 mg/kg podanej doustnie i pozajelitowo także zaobserwowano efekt diuretyczny proporcjonalny do podanej dawki. LD50 przy podaniu dootrzewnowym u myszy wynosi 1,17 g/kg[2]. U ludzi awikularyna może powodować obniżenie ciśnienia krwi, powiększenie tętnic wieńcowych oraz zwiększony dopływ krwi do serca[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Awikularyna – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.
  2. 2,0 2,1 2,2 Hson-Mou Chang, Paul Pui-Hay, Sih-Cheng Yao: Pharmacology and Applications of Chinese Material Medical. T. 2. World Scientific, 2001, s. 1026–1028. ISBN 9789810236946.
  3. L.X. Xu, A.R. Liu. Determination of avicularin in Polygonum aviculare L. „Acta Pharmaceutica Sinica”. 18 (9), s. 700–704, wrzesień 1983. PMID 6687139. 
  4. C.P. Khare: Indian Medicinal Plants: An Illustrated Dictionary. Springer, 2007, s. 148, 563. ISBN 9780387706375.
  5. 5,0 5,1 Xu Li: Chinese Materia Medica. Combinations & Applications. Elsevier Health Sciences, 2002, s. 190. ISBN 9781901149029.
  6. Tibor Cserháti: Liquid chromatography of natural pigments and synthetic dyes. Elsevier, 2007, s. 145–146. ISBN 9780444522221.
  7. 7,0 7,1 Debra Rayburn: Let's Get Natural with Herbs. Ozark Mountain Publishing, 2007, s. 83. ISBN 9781886940956.
  8. Hildebert Wagner, Sabine Bladt: Plant Drug Analysis: A Thin Layer Chromatography Atlas. Springer, 2009, s. 201, 265. ISBN 9783642005732.
  9. Chung Ki Sung, Takeatsu Kimura, Paul P.H. But, Ji-Xian Guo: International Collation of Traditional and Folk Medicine. Northeast Asia. T. 3. Cz. 3. World Scientific, 1998, s. 38, 72. ISBN 9789810236397.
  10. Ikhlas A. Khan, Ehab A. Abourashed: Leung's Encyclopedia of Common Natural Ingredients Used in Food, Drugs, and Cosmetics. John Wiley and Sons, 2009, s. 504. ISBN 9780471467434.
  11. Joseph P. Hou, Youyu Jin: The Healing Power of Chinese Herbs and Medicinal Recipes. Routledge, 2005, s. 379. ISBN 9780789022028.
  12. Bep Oliver-Bever: Medicinal plants in tropical West Africa. Cambridge University Press, 1986, s. 134. ISBN 9780521268158.
  13. Jeffrey B. Harborne, Herbert Baxter: Chemical Dictionary of Economic Plants. John Wiley and Sons, 2001, s. 27. ISBN 9780471492269.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.