Bariery Churchilla

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bariera nr 1

Bariery Churchilla (ang. Churchill Barriers) są serią czterech grobli na Orkadach (Szkocja) o całkowitej długości 2,3 km (1,5 mili) łączących ze sobą główną wyspę archipelagu Mainland (na północy) z South Ronaldsay (na południu) poprzez mniejsze wyspy: Burray, Lamb Holm i Glimps Holm. Bariery zostały zbudowane podczas drugiej wojny światowej jako ochrona kotwicowiska brytyjskiej marynarki wojennej w zatoce Scapa Flow. Obecnie służą jako droga komunikacyjna A961.

Geneza powstania[edytuj | edytuj kod]

Zatoka Scapa Flow służyła jako kotwicowisko marynarki wojennej już od początku XIX wieku. Pełniła także tą rolę podczas I wojny światowej i miała ją pełnić także podczas II wojny. W dniu 14 października 1939 r. niemiecki okręt podwodny U-47 przedarł się pod osłoną nocy w wynurzeniu przez płytkie przesmyki pomiędzy wyspami (częściowo zablokowane również zatopionymi wrakami z okresu I wojny światowej) wykorzystując wysoki przypływ a następnie zatopił torpedą brytyjski pancernik HMS "Royal Oak", po czym uciekł w stronę otwartego morza przy użyciu tej samej drogi.

W odpowiedzi, Pierwszy Lord Admiralicji Winston Churchill wszczął budowę kilku stałych barier pomiędzy wyspami położonymi we wschodniej części Scapa Flow, aby zapobiec dalszym atakom. Prace rozpoczęły się w maju 1940 r. i zostały zakończone we wrześniu 1944 roku a bariery zostały oficjalnie otwarte 12 maja 1945 roku, cztery dni po zakończeniu II wojny światowej w Europie.

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Prace przygotowawcze na terenie rozpoczęły się w maju 1940 roku, podczas gdy eksperymenty na modelach projektu zostały podjęte na Univwersytecie w Manchesterze. Kontrakt na budowę bariery zdobyła firma Balfour Beatty. Podstawy bariery zostały zbudowane z gabionów o łącznej wadze 250 000 ton wypełnionych skałami z kamieniołomów na Orkadach. Gabiony zrzucano za pomocą napowietrznych kolejek linowych. Podstawy zostały następnie pokryte 66 000 wytworzonymi na miejscu blokami betonowymi o wadze pięć i dziesięć ton. Bloki pięciotonowe utworzyły rdzeń grobli, dziesięciotonowe utworzyły falochron.

Przy budowie uczestniczyło około 2000 osób, z czego około 1300 stanowili włoscy jeńcy wojenni, którzy dostali się do niewoli w kampanii północnoafrykańskiej i pojawili się na Orkadach od początku 1942 roku. Ponieważ Konwencje genewskie zakazywały wykorzystywania jeńców do działań militarnych, cel budowy określano jako "usprawnienia w komunikacji". Jeńcy byli zakwaterowani w dwóch obozach[1].

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]