U-47 (1938)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
U-47
U-47
Klasa okręt podwodny
Historia
Stocznia Friedrich Krupp Germaniawerft
Położenie stępki 27 lutego 1937
Wodowanie 29 października 1937
 Kriegsmarine
Wejście do służby 17 grudnia 1938
Wycofanie ze służby zatonął po 7 marca 1941
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność
• na powierzchni
• w zanurzeniu

753 ton
857 ton
Długość 66,5 metra
Szerokość 6,20 metra
Zanurzenie testowe 220 metrów
Napęd
2 × 1400 PS (1 MW) diesel engines
2 × 375 PS (280 kW) electric motors
Prędkość
• na powierzchni
• w zanurzeniu

17,8 węzłów
8 węzłów
Zasięg na powierzchni 9700 Mm (10 w.)
w zanurzeniu 90 Mm (4 w.)
Uzbrojenie
14 torped lub 33 min TMB lub 22 min TMA), 1 działo 88 mm
1 działko 20 mm plot
Wyrzutnie torpedowe torpedowe:
dziób: 4 x 533 mm
rufa: 1 x 533 mm
Załoga 45 oficerów i marynarzy

U-47 – niemiecki okręt podwodny (U-Boot) typu VII B z okresu II wojny światowej. Okręt wszedł do służby w 1938, zaginął w 1941.

Działalność operacyjna[edytuj | edytuj kod]

U-47 odbył 10 patroli bojowych, spędzając na morzu 238 dni. Jego jedynym dowódcą był kapitan marynarki Günther Prien. Zatopił 30 statków handlowych o łącznym tonażu 164.953 BRT i uszkodził 8 (62.751 BRT)[1]. Najsłynniejszą akcją okrętu dowodzonego przez Günthera Priena było zatopienie w nocy z 13 na 14 października 1939 w bazie brytyjskiej marynarki wojennej w Scapa Flow pancernika HMS "Royal Oak".

Kampania norweska[edytuj | edytuj kod]

U-47 pod dowództwem kpt. Priena brał także udział w nieszczęśliwej dla niemieckich okrętów podwodnych kampanii norweskiej, w której z powodu wadliwego działania torped u-booty nie dokonały ani jednego zatopienia mimo wielokrotnych ataków zarówno na alianckie statki transportujące wojska, jak i brytyjskie okręty liniowe. Po przybyciu do Vaagsfjordu na północ od Narwiku U-47 otrzymał z Rzeszy rozkaz zajęcia pozycji w stanowiącym jego odgałęzienie fiordzie Bydgen, gdzie 15 kwietnia 1940 zastał stojące nieruchomo brytyjskie transportowce wysadzające na ląd wojska ekspedycyjne. Kpt. Prien wystrzelił do stanowiących łatwy cel, zachodzących na siebie statków 8 torped, każda z nich jednak chybiła[2]. Z podobnym skutkiem 16 kwietnia U-47 strzelał do brytyjskiego pancernika HMS "Warspite" – wadliwie działający zapalnik torpedy zdetonował jej głowicę, zanim torpeda dopłynęła do celu. Według wspomnień admirała Karla Dönitza, po powrocie do bazy w Niemczech, Prien powiedzieć miał[2]:

Quote-alpha.png
Niech już nikt nigdy nie śmie zaproponować mi walki drewnianą bronią.

Zatopienia[edytuj | edytuj kod]

W czasie swej służby w Kriegsmarine, "U-47" zatopił 30 statków handlowych o łącznym tonażu 162 769 BRT i jeden pancernik o wyporności 29 150 ton. Uszkodził także osiem statków o łącznym tonażu 62 751 BRT i jeden okręt o wyporności 10 035 ton.[3]

Data[3] Jednostka[3] Przynależność państwowa[3] Tonaż[3]
5 września 1939 SS Bosnia[4]  Wielka Brytania 2 407
6 września 1939 SS Rio Claro  Wielka Brytania 4 086
7 września 1939 SS Gartavon  Wielka Brytania 1 777
14 października 1939 HMS "Royal Oak"  Wielka Brytania 29 150
5 grudnia 1939 SS Novasota  Wielka Brytania 8 795
6 grudnia 1939 MV Britta  Norwegia 6 214
7 grudnia 1939 MV Tajandoen  Holandia 8 159
25 marca 1940 SS Britta  Dania 1 146
14 czerwca 1940 SS Balmoralwood  Wielka Brytania 5 834
21 czerwca 1940 SS San Fernando  Wielka Brytania 13 056
24 czerwca 1940 SS Cathrine  Panama 1 885
27 czerwca 1940 SS Lenda  Norwegia 4 005
27 czerwca 1940 SS Leticia  Holandia 2 580
29 czerwca 1940 SS Empire Toucan  Wielka Brytania 4 421
30 czerwca 1940 SS Georgios Kyriakides  Grecja 4 201
2 lipca 1940 SS Arandora Star  Wielka Brytania 15 501
2 września 1940 SS Ville de Mons  Belgia 7 463
4 września 1940 SS Titan  Wielka Brytania 9 035
7 września 1940 SS Neptunian  Wielka Brytania 5 155
7 września 1940 SS José de Larrinaga  Wielka Brytania 5 303
7 września 1940 SS Gro  Norwegia 4 211
9 września 1940 SS Possidon  Grecja 3 840
21 września 1940 SS Elmbank  Wielka Brytania 5 156
19 października 1940 SM Uganda  Wielka Brytania 4 966
19 października 1940 MV Shirak  Belgia 6 023
19 października 1940 SS Wandby  Wielka Brytania 4 947
20 października 1940 SS La Estancia  Wielka Brytania 5 185
20 października 1940 SS Whitford Point  Wielka Brytania 5 026
20 października 1940 MV Athelmonarch  Wielka Brytania 8 995
8 listopada 1940 MV Gonçalo Velho Portugalia Portugalia 8 995
2 grudnia 1940 SS Ville d'Arlon  Belgia 7 555
2 grudnia 1940 MV Conch  Wielka Brytania 8 376
2 grudnia 1940 MV Dunsley  Wielka Brytania 8 376
26 lutego 1941 SS Kasongo  Belgia 5 254
26 lutego 1941 MV Diala  Wielka Brytania 8 106
26 lutego 1941 MV Rydboholm  Szwecja 3 197
26 lutego 1941 MV Borgland  Norwegia 3 636
28 lutego 1941 SS Holmlea  Wielka Brytania 4 233
7 marca 1941 MV Terje Viken  Wielka Brytania 20 638

Okręt zaginął po 7 marca 1941; przyczyna przypuszczalnego zatonięcia jest nieznana. Wśród przyczyn wymienia się: wejście na miny, zatopienie przez własną uszkodzoną torpedę lub atak korwet HMS "Camellia" i HMS "Arbutus", które atakowały okręt podwodny bez potwierdzenia zatopienia. Przez wiele lat sądzono, że sprawcą zatopienia był niszczyciel HMS "Wolverine", który 8 marca 1941 atakował bombami głębinowymi nieprzyjacielski okręt podwodny; obecnie przeważa przekonanie, że był to jednak U-A.

Przypisy

  1. Wśród ofiar U-47 były m.in.: statek pasażerski "Arandora Star" (15 501 BRT) zatopiony 2 lipca 1940, jedna z największych jednostek zatopionych przez U-Booty podczas wojny; brytyjski statek-przetwórnia wielorybnicza "Terje Viken", uszkodzony 7 marca 1941; dobity później przez U-99.
  2. 2,0 2,1 Karl Dönitz: 10 lat i 20 dni: wspomnienia 1935-1945. Gdańsk: Finna, 1997, s. 99-107. ISBN 83-905073-3-1.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 WWII U-boat Successes: Ships hit by U-47 (ang.). U-boot .net. [dostęp 2010-12-26].
  4. SS Bosnia (+1939). The Wreck Site. [dostęp 20 marca 2010].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Karl Dönitz: 10 lat i 20 dni : wspomnienia 1935-1945. Gdańsk: Finna, 1997. ISBN 83-905073-3-1.
  • www.uboat.net: U-47 (ang.). [dostęp 26 października 2008].