Bitwa pod Lauffeldt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wojna o sukcesję austriacką

Małujowice - Chotusice - Dettingen - Tulon - Velletri - Fontenoy - Dobromierz - Soor - Kesselsdorf - Piacenza - Roucoux - Finisterre I - Lauffeldt - Finisterre II

Bitwa pod Lauffeldt – starcie zbrojne, które miało miejsce 2 lipca 1747 podczas wojny austriacko-francuskiej (1744–1748) będącej częścią austriackiej wojny sukcesyjnej (1740–1748).

Bitwa została stoczona pomiędzy armią francuską dowodzoną przez Maurycego Saskiego a armią sprzymierzonych (Wielka Brytania, Hesja, Holandia, Hanower i Austria) dowodzoną przez księcia Cumberlanda. Bierność wojsk austriackich pozwoliła Maurycemu skoncentrować swe uderzenie na wojskach brytyjskich i niemieckich. Znakomite zwycięstwo Maurycego Saskiego umożliwiło Francji opanowanie całego obszaru austriackich Niderlandów (dzisiejsza Belgia).

W czerwcu 1747 r. głównodowodzący Armii pragmatycznej książę Cumberland planował na czele 60 000 ludzi atak przy pomocy wojsk sprzymierzonych na armie francuską pod wodzą marszałka Maurycego Saskiego i korpus księcia Clermont. Jednak to Francuzi okazali się szybsi. Po ostrym marszu marszałek połączył się z księciem i zajął pozycje, które wcześniej zamierzał zająć Cumberland. Naprzeciwko armii sprzymierzonych stanęło 80 000 Francuzów.

Po wstępnej potyczce francuskiej i brytyjskiej kawalerii pod wodzą Sir Johna Ligoniera, piechota sprzymierzonych ruszyła do ataku. Wojska osłonięte były linią kilku wsi, o które doszło do gwałtownej sprzeczki pomiędzy Cumberlandem a Ligonierem. Ligonier zamierzał rozlokować wojska wewnątrz wiosek, Cumberland natomiast wydał rozkaz do zajęcia pozycji za linią zabudowań. Powstało spore zamieszanie, które sprawiło ze wojska najpierw weszły do wsi, by za chwilę je opuścić. Wioski Lauffeldt oraz Vlytingen znajdowały się w centrum armii sprzymierzonych.

Francuzi przypuścili najpierw atak na lewe skrzydło gdzie zdobyli dwie wioski. Następnie uderzyli na Lauffeldt, Vlytingen i Val, gdzie po gwałtownej walce zostali odparci. Na prawym skrzydle Cumberland zażądał wzmocnień ze strony austriackiej, ci jednak nie ruszyli z pomocą. Francuzi ponowili wobec tego swoje ataki i powoli wypierali brytyjską piechotę z wiosek. Wioska Val przechodziła w czasie walk pięciokrotnie z rąk do rąk. Szczególnie odznaczył się w tej bitwie późniejszy generał James Wolfe. Gwałtowny kontratak odepchnął Francuzów. Ci jednak wsparci nowymi oddziałami ostatecznie wyparli Brytyjczyków. Decydującym momentem bitwy była ucieczka jednostek holenderskich, które pociągnęły także oddziały brytyjskie. Cumberland straciwszy panowanie nad oddziałami, nakazał odwrót. W tym momencie na tyły wycofujących się wojsk uderzyły siły Maurycego Saskiego. Ligonier starał się kontratakiem odepchnąć przeciwnika, wysyłając do walki 3 brytyjskie regimenty kawalerii. Atak zakończył się wielkimi stratami a Ligonier dostał się do niewoli. Tymczasem Cumberland uporządkował w końcu swoje siły i wycofał się z pola walki zabierając większość dział, 700 jeńców oraz liczne sztandary przeciwnika.

Bitwa przyniosła obu stronom wysokie straty. Francuzi pomimo zwycięstwa mieli stracić do 10 000 ludzi, sprzymierzeńcy zaś około 4 000. Jak powiedział po bitwie jeden z brytyjskich oficerów, życzyłby on codziennie przeciwnikowi takiego zwycięstwa. Bitwa obnażyła słabość dowodzenia sprzymierzonych, których wzajemne nieporozumienia naraziły armię na niebezpieczeństwo.

Bitwa pod Lauffeldt umożliwiła Francuzom zajęcie kolejnych miast. Była ostatnią większą bitwą tej wojny, zakończonej w następnym roku pokojem w Aachen. Francuzi w zamian za zwrot Louisbourga w Kanadzie oddali swoje zdobycze we Flandrii.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]