Bitwa pod Leuktrami

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa pod Leuktrami
Wojna beocka 379 p.n.e. - 371 p.n.e.
Battle of Leuctra, 371 BC - Decisive action.png
Bitwa pod Leuktrami
Czas lipiec 371 p.n.e.
Miejsce Leuktry
Terytorium Beocja w środkowej Grecji
Wynik Zwycięstwo Teb
Strony konfliktu
Teby Sparta
Dowódcy
Epaminondas Kleombrotos
Siły
9 000 hoplitów 12 000 hoplitów
Straty
300 według Diodora 1 000 według Ksenofonta
4 000 według Diodora
Wojna beocka

Naksos - Tegyra - Leuktry - Kynoskefalaj - Mantineja

Bitwa pod Leuktrami – starcie zbrojne, które miało miejsce w lipcu roku 371 p.n.e. pomiędzy wojskami tebańskimi wodza Epaminondasa a armią spartańską dowodzoną przez króla Kleombrotosa

Tło bitwy[edytuj | edytuj kod]

Sparta, obawiając się wzrostu znaczenia Teb wśród członków Związku Beockiego, najechała Beocję. Pośpiesznie zebrana armia Epaminondasa zagrodziła drogę wojskom inwazyjnym pod Leuktrami.

Przed bitwą[edytuj | edytuj kod]

Oddziały Spartan liczyły 12 000 żołnierzy, a armia tebańska – 9 000 ludzi. Spartanie ustawili swoje wojska w typowym szyku falangi, umieszczając najlepsze oddziały na prawym skrzydle, a nieliczną jazdę i lekkozbrojną piechotę kierując do osłony trzonu armii. Tebańczycy zastosowali natomiast oryginalną modyfikację klasycznej falangi. Zwiększyli jej głębokość na lewym skrzydle do co najmniej 50 szeregów, umieszczając tam m.in. elitarny Święty Zastęp pod wodzą Pelopidasa. Resztę falangi, wraz z osłaniającą ją jazdą, ustawili nieco z tyłu w płytkim szyku (8 szeregów) naprzeciwko spartańskiego centrum i lewego skrzydła, które miały po 12 szeregów. Był to pierwszy w historii przypadek zastosowania szyku skośnego: głębokiej kolumny szturmowej wykonującej natarcie główne i odgiętego skrzydła, przeprowadzającego natarcie wiążące.

Bitwa[edytuj | edytuj kod]

Mocne, lewe skrzydło tebańskie pod osobistym dowództwem Epaminondasa uderzyło gwałtownie na prawe skrzydło spartańskie. Jednocześnie centrum i prawe skrzydło tebańskie posuwało się naprzód powoli, ściągając na siebie uwagę Spartan, nie wchodząc jednak do walki. Prawe skrzydło spartańskie nie wytrzymało naporu tebańskiej kolumny szturmowej i poszło w rozsypkę. Wtedy lewe skrzydło Tebańczyków zwróciło się przeciwko centrum przeciwnika, a jednocześnie od frontu uderzyły oddziały centrum i prawego skrzydła tebańskiego. Spartanie, atakowani z dwóch stron, rozpoczęli pośpieszny odwrót.

Skutki[edytuj | edytuj kod]

W bitwie poległo 700 hoplitów spartańskich wraz z królem Kleombrotosem[1] i 300 Tebańczyków. Po tej porażce prestiż militarny Sparty bardzo ucierpiał, a przewaga Teb w świecie greckim została umocniona.

Przypisy

  1. Aleksander Krawczuk: Wielka Historia Świata. T. 3: Świat okresu cywilizacji klasycznych. Oficyna Wydawnicza FOGRA, 2005, s. 147. ISBN 83-85719-84-9.