Bitwa pod Oriskany

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa pod Oriskany
wojna o niepodległość Stanów Zjednoczonych
Herkimer at Battle of Oriskany 1777.png
Generał Herkimer w czasie bitwy pod Oriskany
rysunek z kolekcji Biblioteki publicznej Nowego Jorku
Czas 6 sierpnia 1777
Miejsce Fort Stanwix
Przełęcz Oriskany
Terytorium Prowincja Nowy Jork
Wynik przegrana wojsk amerykańskich
Strony konfliktu
US flag 13 stars – Betsy Ross.svg Stany Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii Wielka Brytania
Dowódcy
Nicholas Herkimer Sir John Johnson,
John Butler,
Chief Joseph Brant
Siły
800:
Milicja Hrabstwa Tryon
40 Indian Oneida
ponad 450:
hufiec Jegrów Hanau
Nowojorski King's Royal Regiment
Rangerzy Butlera
Indianie Seneca z konfederacji Siedmiu Narodów Kanady
Straty
465 zabitych lub rannych[1] 150 zabitych lub rannych (do tej liczby wlicza się straty w oblężeniu Fortu Stanwix)
Wojna o niepodległość Stanów Zjednoczonych

masakra bostońska - kampania bostońska - kampania nowojorska - Quebec - Valcour - Pelham - Bound Brook - Fort Ticonderoga - Fort Hook - Oriskany - Saratoga - Camden - Savannah - Cowpens - Ushant - Yorktown - Chesapeake

Bitwa pod Oriskany – jedno ze starć w kampanii Saratoga stoczone 6 sierpnia 1777 roku w trakcie rewolucji amerykańskiej.

Była to jedna z najkrwawszych bitew wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych: ponad 600 zabitych lub rannych. Śmiertelne rany odniósł w niej generał Armii Kontynentalnej Nicholas Herkimer. Bitwa była jedną z niewielu bitew, w której brali udział właściwie tylko urodzeni w Ameryce Północnej. Po stronie brytyjskiej byli to lojaliści z nowojorskiego King's Royal Regiment, Rangerzy Johna Butlera oraz wspierający ich Indianie Seneca dowodzeni przez Mohawka, wodza Josepha Branta. Po stronie kolonistów walczyli milicjanci z hrabstwa Tryon oraz sprzymierzeni z nimi Indianie Oneida. Jedynie walczący w armii brytyjskiej Jegrzy Hanau pochodzili z Europy.

Bitwa rozpoczęła się w momencie, gdy maszerująca z pomocą dla oblężonego Fortu Stanwix kolumna amerykańskiej milicji hrabstwa Tryon wpadła w brytyjską zasadzkę przygotowaną przez korpus ekspedycyjny pod dowództwem Barry'ego St. Legera. Była to jedyna droga do fortu, a Herkimer nie chciał ryzykować przeprawy przez rzekę Mohawk.

Podczas ataku Herkimer został ciężko ranny, udało mu się jednak zorganizować uporządkowany odwrót. Gwałtowna burza dała pozostałym przy życiu Amerykanom szansę ucieczki. Straty amerykańskie sięgnęły 465 zabitych i rannych, jednak bitwa umożliwiła obleganym w forcie wykonanie wypadu do obozu wojsk oblegających fort. Spowodowało to odwrót Indian Seneca z pola bitwy i przyczyniło się znacząco do niepowodzenia brytyjskiej kampanii na Saratogę. St. Leger musiał zrezygnować z połączenia swoich sił z wojskami Burgoyne'a i Howe'a.

Przypisy

  1. Gavin K. Watt, Rebellion in the Mohawk Valley, Toronto: Dundurn, 2002 at pp. 316-320

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons