Blackwall Tunnel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Blackwall Tunnel
Wjazd do tunelu prowadzącego w kierunku północnym
Wjazd do tunelu prowadzącego w kierunku północnym
Państwo  Wielka Brytania
Miejscowość Londyn
Rodzaj drogowy
Długość 1350 m (zachodni)
1174 m (wschodni) m
Przeszkoda Tamiza
Otwarcie 22 maja 1897 (zachodni)
2 sierpnia 1967 (wschodni)
Budowa
Rozpoczęcie budowy 1891 (zachodni)
1960 (wschodni)
Koszt budowy £1 400 000 (zachodni)
£9 000 000 (wschodni)
Zarządzanie
Położenie na mapie Wielkiego Londynu
Mapa lokalizacyjna Wielkiego Londynu
Blackwall Tunnel
Blackwall Tunnel
Położenie na mapie Wielkiej Brytanii
Mapa lokalizacyjna Wielkiej Brytanii
Blackwall Tunnel
Blackwall Tunnel
Ziemia 51°30′18″N 0°00′10″W/51,505000 -0,002778
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Blackwall Tunnel – podwójny tunel drogowy przebiegający pod Tamizą we wschodnim Londynie, łączący gminę Tower Hamlets na północy z Greenwich na południu. Przez tunel przebiega droga A102[1]. Tunel jest kluczową arterią przecinającą rzekę, zapewniającą łączność pomiędzy północno-wschodnimi i południowo-wschodnimi dzielnicami brytyjskiej stolicy[2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Zachodni tunel został oddany do użytku 22 maja 1897 roku, będąc w dniu otwarcia najdłuższym tunelem przebiegający pod rzeką na świecie. Jego budowa trwała sześć lat i kosztowała 1,4 mln funtów. W związku z budową wyburzone zostały budynki mieszkalne, a 641 mieszkańców zostało przesiedlonych do nowo wybudowanych mieszkań[3].

Zwiększające się natężenie ruchu spowodowało rozpoczęcie w 1960 roku budowy drugiego, wschodniego tunelu. Jego otwarcie nastąpiło 2 sierpnia 1967 roku. Koszt budowy wyniósł około 9 mln funtów[3].

Opis[edytuj | edytuj kod]

Długość tunelu zachodniego wynosi 1350 m, wschodniego – 1174 m. Ruch w obu tunelach odbywa się na dwupasmowej, jednokierunkowej jezdni (w tunelu zachodnim na północ, we wschodnim na południe)[1]. Korzystać z nich mogą jedynie pojazdy silnikowe. Obowiązują ograniczenia wysokości pojazdów (4,0 m w tunelu zachodnim i 4,7 m we wschodnim) oraz dotyczące przewozu materiałów niebezpiecznych[2]. Do 1969 roku z tunelu zachodniego mogli korzystać piesi[4].

Zarządcą Blackwall Tunnel jest Transport for London. Z każdego z tuneli korzysta dziennie około 50 000 pojazdów (18 250 000 rocznie)[1]. W tunelu dochodzi do licznych incydentów, wymagających jego czasowego zamknięcia, spowodowanych m.in. awariami przejeżdżających nim samochodów oraz kierowców samochodów ciężarowych o wysokości przekraczającej limit, którzy mimo stosownego oznakowania tunelu, próbują z niego korzystać (w okresie od stycznia do września 2012 liczba incydentów wahała się pomiędzy 93 a 144 miesięcznie)[2].

Najbliższymi alternatywnymi trasami dla samochodów przemierzających rzekę są położony około 3 km na zachód Rotherhithe Tunnel oraz oddalona o około 4 km na wschód przeprawa promowa Woolwich Ferry (nieczynna nocą, ograniczona w weekendy). Jedyną stałą przeprawą przez rzekę przeznaczoną dla pojazdów silnikowych znajdującą się na wschód od Blackwall Tunnel jest płatny Dartford Crossing w odległości około 19 km[2].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Participants (ang.). The Road Tunnel Operator Association. [dostęp 2013-07-20].
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 East London River Crossings: Assessment of Need (ang.). Transport for London, październik 2012. [dostęp 2013-07-20]. s. 8, 50, 58-64.
  3. 3,0 3,1 The Blackwall Tunnel (ang.). Greenwich Guide. [dostęp 2013-07-20].
  4. The Blackwall Tunnel (ang.). British History Online. [dostęp 2013-07-20].