Transport for London

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Symbolem londyńskiej komunikacji miejskiej są w oczach wielu cudzoziemców piętrowe autobusy[potrzebne źródło]
Pociąg metra londyńskiego
Tramwaj w Londynie
Statek wycieczkowy na Tamizie

Transport for London (TfL) – jednostka organizacyjna samorządu terytorialnego Wielkiego Londynu odpowiedzialna za kwestie transportu, w tym komunikacji publicznej. TfL zajmuje się zarówno bieżącym zarządzaniem infrastrukturą transportową (często za pośrednictwem wyłonionych w przetargach ajentów), jak i wdrażaniem długoterminowych strategii przyjmowanych przez władze Londynu.

Historia i władze[edytuj | edytuj kod]

TfL powstał w roku 2000 jako część reformy administracji lokalnej w Londynie, przeprowadzanej na podstawie przyjętej w 1999 ustawy o władzach Wielkiego Londynu (Greater London Authority Act). Scalanie wszystkich miejskich jednostek zajmujących się transportem w jedną strukturę trwało do roku 2003 - jako ostatnie TfL podporządkowane zostało metro londyńskie.

Najwyższym organem TfL jest zarząd, powoływany przez burmistrza Londynu, który przewodniczy też jego posiedzeniom. Na co dzień organizacją zarządza komisarz ds. transportu w Londynie, mianowany przez zarząd.

Struktura[edytuj | edytuj kod]

TfL dzieli się na trzy główne części, z których każda posiada liczne jednostki podległe:

  • Metro londyńskie
  • London Rail (dział transportu szynowego)
    • dział współpracy z przewoźnikami kolejowymi działającymi na terenie Londynu
    • London Overground
    • Docklands Light Railway (DLR)
    • London Trams (odpowiada za eksploatację sieci Tramlink oraz prace przygotowawcze do budowy dwóch kolejnych sieci tramwajowych)
  • Dział transportu na powierzchni (surface transport)
    • London Buses (miejska komunikacja autobusowa)
    • London Dial-a-Ride (usługi transportowe dla osób niepełnosprawnych)
    • London River Services (pasażerski transport rzeczny na Tamizie)
    • London Streets (zarządzanie najważniejszymi drogami - pozostałe leżą w kompetencji dzielnic - oraz pobieranie opłat ekologicznych za wjazd do centrum (congestion charge)
    • Public Carriage Office (wydawanie licencji taksówkarskich itp.)
    • Dworzec Autobusowy Victoria
    • Cycling Centre of Excellence (kwestie rowerzystów, Barclays Cycle Hire)
    • Walking (kwestie pieszych)
    • London Road Safety Unit (kontrola biletów, zapewnianie bezpieczeństwa pasażerom)
    • Traffic Enforcement (kontrola przestrzegania przepisów drogowych, w tym parkingowych, na drogach zarządzanych przez London Streets)
    • Freight Unit (kwestie transportu towarowego)

Ponadto częścią TfL jest także London Transport Museum.

Bilety[edytuj | edytuj kod]

Ogólną zasadą jest, iż każdy ze środków transportu publicznego znajdujących się pod zarządem TfL posiada własną taryfę biletową. Od zasady tej istnieją dwa wyjątki, a mianowicie wspólne bilety na metro i DLR oraz na autobusy i tramwaje. W Londynie stosuje się także elektroniczną kartę miejską (tzw. Oyster card). Można z niej korzystać na dwa sposoby. Pierwszym jest zakodowanie na niej biletu okresowego (o ważności od 1 dnia do 1 roku), zgodnie z odpowiednią taryfą. Druga możliwość to doładowanie karty pewną sumą pieniędzy (tak jak np. telefonu w systemie pre-paid). Kiedy pasażer zbliża kartę np. do bramki w metrze, z jego konta automatycznie odliczana jest suma równa cenie odpowiedniego biletu. Ten drugi wariant zwany jest w Londynie pay as you go ("płać kiedy wchodzisz", w skrócie PAYG).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons