Blok Flamandzki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Blok Flamandzki
Data założenia 1979
Data rozwiązania 2004
Deklarowana
ideologia polityczna
nacjonalizm

Blok Flamandzki (niderl. Vlaams Blok, VB) – belgijska niderlandzkojęzyczna partia polityczna o profilu skrajnie nacjonalistycznym. Funkcjonowała w latach 1979–2004[1].

Ugrupowanie założyli działacze skupieni wokół Karela Dillena. W drugiej połowie lat 70. wystąpił z Unii Ludowej w proteście przeciw podpisaniu przez tę partię porozumienia z rządem traktowanej przez niego jako sztuczny twór Belgii[2]. Założył w 1977 Flamandzką Partię Narodową, która rok później w koalicji z Flamandzką Partią Ludową wystartowała w wyborach parlamentarnych jako koalicja Blok Flamandzki. Tę ostatnią nazwę jego formacja przejęła w 1979. Blokiem Flamandzkim Karel Dillen kierował nieprzerwanie do 1996, kiedy to ustąpił na rzecz Franka Vanhecke[1].

Blok Flamandzki początkowo uzyskiwał wyniki wyborcze na poziomie poniżej 2%. Dopiero na początku lat 90. zaczął zyskiwać na popularności, w 2003 po raz pierwszy w skali kraju przekroczył 10% głosów. Jego sukcesy wyborcze doprowadziły do marginalizacji Unii Ludowej. Partia głosiła hasła nacjonalistyczne, opowiadała się za oderwaniem Regionu Flamandzkiego od Belgii. W 2004 zajęła drugie miejsce w wyborach do Parlamentu Flamandzkiego z poparciem we Flandrii na poziomie 24,2%[3], ustępując jedynie chadekom. Od lat 80. pozostałe partie wykluczały możliwość negocjacji koalicyjnych z Blokiem Flamandzkim, działając na zasadzie tzw. kordonu sanitarnego[4].

W tym samum roku ugrupowanie zostało przez sąd najwyższy prawomocnie uznane za rasistowskie i ksenofobiczne, a tym samym działające z naruszeniem prawa. Decyzja ta oznaczała rozwiązanie partii[5]. Jego działacze niezwłocznie założyli formację o nazwie Interes Flamandzki, która stała się faktycznym sukcesorem Bloku Flamandzkiego[1].

Wyniki wyborcze[edytuj | edytuj kod]

Wybory do Izby Reprezentantów[6][7]:

  • 1978: 1,4% głosów, 1 mandat
  • 1981: 1,1% głosów, 1 mandat
  • 1985: 1,4% głosów, 1 mandat
  • 1987: 1,9% głosów, 2 mandaty
  • 1991: 6,6% głosów, 12 mandatów
  • 1995: 7,8% głosów, 11 mandatów
  • 1999: 9,9% głosów, 15 mandatów
  • 2003: 11,6% głosów, 18 mandatów

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Leaders of Belgium, terra.es (ang.). [dostęp 16 marca 2011].
  2. Jacek Bartyzel: Karel Dillen. legitymizm.org. [dostęp 16 marca 2011].
  3. Parties and Elections in Europe – Flandria 2 (ang.). [dostęp 16 marca 2011].
  4. Hilde Coffé: The adaptation of the extreme right's discourse: the case of the Vlaams Blok (ang.). kuleuven.be. [dostęp 16 marca 2011].
  5. Court rules Vlaams Blok is racist (ang.). bbc.co.uk, 9 listopada 2004. [dostęp 16 marca 2011].
  6. Parties and Elections in Europe – Belgia 2a (ang.). [dostęp 16 marca 2011].
  7. Parties and Elections in Europe – Belgia 2b (ang.). [dostęp 16 marca 2011].