Frank Vanhecke

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Frank Vanhecke
Frank Vanhecke.jpg
Data i miejsce urodzenia 30 maja 1959
Brugia
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Frank Vanhecke (ur. 30 maja 1959 w Brugii) – belgijski i flamandzki polityk, poseł do Parlamentu Europejskiego, przewodniczący Interesu Flamandzkiego (Vlaams Belang).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Karierę polityczną rozpoczął w czasie studiów, kiedy wstąpił do Nationalistische Studentenvereniging, flamandzkiej organizacji studenckiej. W tym czasie był również członkiem Unii Ludowej (Volksunie). W 1977 wystąpił z tej organizacji, przyłączając się do Flamandzkiej Partii Narodowej, poprzedniczki Vlaams Blok. W 1981 ukończył studia z zakresu filozofii i literatury.

Awansował stopniowo w hierarchii partyjnej, będąc od 1986 odpowiedzialnym za politykę prasową i kontakty z mediami. W 1989 został osobistym asystentem eurodeputowanego Karela Dillena. W 1994 sam został wybrany do Parlamentu Europejskiego. Reelekcję uzyskał w kolejnych wyborach w 1999, złożył mandat w 2003. Ponownie wybierany do PE w 2004 i w 2009.

Był członkiem nacjonalistycznej grupy Tożsamość, Tradycja i Suwerenność istniejącej w 2007. Od czasu jej rozwiązania pozostaje niezrzeszony. Zasiadał m.in. w Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych PE oraz we Wspólnej Komisji Parlamentarnej Europejskiego Obszaru Gospodarczego. W VII kadencji PE przystąpił do Komisji Rozwoju oraz Podkomisji Praw Człowieka.

W 1996, po rezygnacji Karela Dillena z funkcji przewodniczącego Bloku Flamandzkiego, został mianowany na jego następcę. W 2001 utrzymał się na tym stanowisko. Od 2003 do 2004 był przewodniczącym Vlaams Bloku w belgijskim Senacie. W okresie 1994–1996 i ponownie od 2000 pełni także funkcję członka rady miejskiej Brugii.

Kiedy w listopadzie 2004 Vlaams Blok został rozwiązany, a w jego miejsce utworzono nową partię pod nazwą Interes Flamandzki, Frank Vanhecke został pierwszym przewodniczącym nowego ugrupowania (do 2008). W trakcie VII kadencji PE odszedł z partii, jako indywidualny poseł dołączył do frakcji Europa Wolności i Demokracji.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]