Câlnic

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wioski z kościołami obronnymi w Siedmiogrodziea
Obiekt z listy światowego dziedzictwa UNESCO
Calnic Citadel.JPG
Kraj  Rumunia
Typ kulturowe
Spełniane kryterium IV
Charakterystyka #596bis
Regionb Europa i Ameryka Północna
Historia wpisania na listę
Wpisanie na listę 1993
na 17. sesji
Dokonane zmiany 1999
a Oficjalna nazwa wpisana na liście UNESCO
b Oficjalny podział dokonany przez UNESCO
Położenie na mapie Rumunii
Mapa lokalizacyjna Rumunii
Wioski z kościołami obronnymi w Siedmiogrodzie
Wioski z kościołami obronnymi w Siedmiogrodzie
Ziemia 45°53′14,7″N 23°39′20,7″E/45,887417 23,655750

Câlnic (niem. Kelling, węg. Kelnek) – gmina w Rumunii, położona w południowej części Siedmiogrodu w okręgu Alba (ok. 10 km na południowy wschód od Sebeş). W przeszłości zamieszkana głównie przez Sasów siedmiogrodzkich, którzy jednak wyemigrowali stąd w większości w 2. połowie XX w. (ich miejsce zajęli głównie Rumuni i Cyganie). Znana ze znajdującego się w niej jednego z charakterystycznych dla tego regionu zamków chłopskich. Gmina Câlnic składa się z dwóch wsi – Câlnic i Dál. Wraz z sześcioma innymi wsiami siedmiogrodzkimi, w których istnieją kościoły warowne, znajduje się od 1999 r. na liście światowego dziedzictwa UNESCO. W 2011 roku gminę zamieszkiwało 1 615[1] osób.

Zamek[edytuj | edytuj kod]

Wzmiankowany po raz pierwszy w 1269 r. zamek zachowany jest w bardzo dobrym stanie. Został on wybudowany w XIII w. jako siedziba miejscowych możnych pochodzenia węgierskiego o nazwisku Kelling, stanowiły ją wówczas istniejące do dzisiaj, czworoboczną i trzykondygnacyjną wieżę mieszkalną (donżon) oraz otaczający ją mur obronny z dwiema basztami. W 1430 r. zamek odkupili miejscowi chłopi, którzy go stopniowo rozbudowywali, m.in. wznosząc drugi pierścień murów obronnych ze swego rodzaju barbakanem, podwyższając donżon i nadając mu charakter wyłącznie obronny, dobudowując baszty, a także budując przylegające do wewnętrznego pierścienia murów pomieszczenia wykonane na potrzeby schronienia ludności wsi i jej dobytku. Z XVI w. pochodzi kaplica, wzniesiona na fundamentach wcześniejszej budowli.

W odróżnieniu od większości obiektów obronnych, zamek nie został umieszczony na wzgórzu, a w obniżeniu terenu pomiędzy wzgórzami otaczającymi wieś. Takie położenie, niekorzystne w razie oblężenia, wynika z pierwotnej mieszkalnej funkcji budowli, która dopiero później została przystosowana do celów obronnych.

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Ryszard Brykowski, Tadeusz Chrzanowski, Marian Kornecki: Sztuka Rumunii. Wrocław – Warszawa – Kraków – Gdańsk: Zakład Narodowy imienia Ossolińskich Wydawnictwo, 1979, s. 116. ISBN 83-04-00121-7.
  • Łukasz Galusek, Aleksandru Dumitru, Tomasz Poller: Transylwania. Twierdza rumuńskich Karpat. Kraków: Wydawnictwo Bezdroża, 2003, s. 238. ISBN 83-918869-0-5.
  • Witold Korsak, Jacek Tokarski: Rumunia. Bielsko-Biała: Pascal, 2004, s. 328. ISBN 83-7304-380-2.
  • Łukasz Galusek, Michał Jurecki: Rumunia. Przestrzeń – sztuka – kultura. Olszanica: Wydawnictwo Bosz, 2008, s. 44–45. ISBN 978-83-7576-038-5.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

45°53′15″N 23°39′19″E/45,887500 23,655278

Przypisy