César Ritz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
César Ritz

César Ritz (ur. 23 lutego 1850, zm. 24 października 1918) – szwajcarski hotelarz oraz założyciel wielu hoteli, spośród których największą sławą cieszy się Hotel Ritz w Londynie. Nazywano go "królem hotelarzy i hotelarzem dla królów".

Urodził się 23 lutego 1850 r. w małej alpejskiej wiosce Niederwald w tzw. Haut-Valais - górnej, niemieckojęzycznej części kantonu Valais. Pochodził ze skromnej chłopskiej rodziny, utrzymującej się z pasterstwa. Kiedy miał 13 lat, rodzice wysłali go do rodziny mieszkającej w mieście Sion (niem. Sitten), by nauczył się języka francuskiego. W 1866 r. rozpoczął praktyki jako kelner w hotelu Hotel Couronnes et Poste w Brig. Jego szef powiedział mu wówczas: "Nigdy nie zostaniesz hotelarzem, gdyż hotelarstwo wymaga talentu i drygu, którego ty nie masz". W wieku 17 lat przeniósł się więc do Paryża, gdzie trwała właśnie Wystawa Światowa. Zatrudnił się w skromnym hotelu La Fidélité. Pracując najpierw jako kelner, a następnie szef kelnerów, zdobywał m. in. wiedzę sommeliera. Mając lat 23 ponownie zmienił miejsce zamieszkania i wyjechał do Wiednia, by pracować we francuskiej restauracji. Tam też ponoć spotkał po raz pierwszy księcia Walii, który w przyszłości został jego wiernym zwolennikiem. Przez najbliższe lata pracował w różnych kurortach na terenie całej Europy i zarządzał luksusowymi hotelami takimi jak np. hotelem Grand w Monte Carlo. Otworzył również swoje własne podwoje m.in. Hotel Minerva w Baden-Baden oraz Hotel de Provence w Cannes. W latach 1889-1897 Cesar Ritz pełnił funkcję menadżera hotelu Savoy. Wtedy to jego nazwisko stało się światowym synonimem gościnności. Poczynając od wypasania kóz na alpejskich halach, poprzez prowadzenie drobnych obiektów hotelowych w południowej Francji, został światowej sławy hotelarzem, pionierem luksusowego hotelarstwa wiedzącym jak przyciągnąć do siebie zamożnych klientów. W wieku 48 lat otworzył Hotel Ritz na placu Vendome w Paryżu, a 7 lat później w Londynie. 2 lata później, mając lat 57 przeszedł na emeryturę z powodu złego stanu zdrowia. Zmarł 24 października 1918 r. w wieku 68 lat.

Wikimedia Commons