Celebryta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Celebryt)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Celebryta (dawniej spotykana również forma celebryt – obecnie nienotowana przez słowniki), rodz. żeński celebrytka, l.mn. celebryci (ang. celebrity, z łac. celebrare) – termin odnoszący się do osoby często występującej w środkach masowego przekazu i wzbudzającej ich zainteresowanie, bez względu na pełniony przez nią zawód (choć najczęściej są to aktorzy, piosenkarze, uczestnicy reality show, sportowcy czy dziennikarze). Zgodnie z definicją sformułowaną przez Daniela Boorstina w 1961 roku celebryt to osoba, która jest znana z tego, że jest znana. Słowo celebryt nie jest dokładnym synonimem gwiazdy, sławy, idola, autorytetu. Ze względu na możliwość szerokiego oddziaływania społecznego celebryci wykorzystywani są w działaniach reklamowych.

Pochodzenie wyrazu[edytuj | edytuj kod]

Słowo to w języku polskim pojawia się od 2009 roku: statystyki wyszukiwarki Google pokazują, że do stycznia 2009 wyraz ten w zasobie słów polskiego internauty nie istniał[1].

Statystyka wywołań słów: celebryta, celebryci, celebryt w wyszukiwarce Google[1]

Występowanie tego leksemu w polskojęzycznej przestrzeni komunikacyjnej przed tym okresem jest sporadyczne i ogranicza się[2] do niewielkiej ilości publikacji specjalistycznych w dziedzinie mediów:

  • rok 2007 – Wiesław Godzic, teoretyk mediów[3]; Jacek Żakowski, dziennikarz[4] Teresa Grzeszak, teoretyk prawa cywilnego[5]
  • rok 2008 – Tomasz Potkaj, redaktor tygodnika o celebrytach Rewia;[6] Radosław Strzelecki, filozof[7]

Swoją popularność celebryta może wykorzystać w działaniach reklamowych firm w zamian za intratne wynagrodzenie[8].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Statystyki wyszukiwarki Google
  2. Wyszukiwarka wydawnictw Google Books: celebryta, celebryci
  3. W. Godzic, Znani z tego, że są znani. Celebryci w kulturze tabloidów, Warszawa 2007.
  4. Cytat: "Gdy w grę wchodzi jakiś nieżyczliwy władzy celebryta mogący mieć jakiekolwiek publiczne znaczenie [...]" [1]
    ;– Jacek Żakowski. Nauczka. Str. 264. Wydawnictwo Krytyki Politycznej, 2007.
  5. Cytat: "We Francji celebryci muszą tolerować rozpowszechnianie o nich tylko tych informacji, które są légitime i utile, czyli zaspokajają uprawniony interes opinii publicznej i są dla niej użyteczne." [2]
    – Teresa Grzeszak, "Celebryci kontra tabloidy, czyli o nowych funkcjach zadośćuczynienia". Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Jagiellońskiego. Prace z prawa własności intelektualnej / Prawo własności intelektualnej wczoraj, dziś i jutro. Zeszyt 100. Str. 130. Oficyna Wolters Kluwer, 2007.
  6. Tomasz Potkaj, "Czy ojciec dyrektor jest celebrytą?," Tygodnik Powszechny, 02.09.2008 (dostępne też na: tygodnik.onet.pl).
  7. Pojedyncze użycie w urwanym zdaniu: "To jest wtedy gra. Panuje powszechna opinia, że tzw. celebryci..." [3] – Radosław Strzelecki, magazyn Mêlée nry 1–4/2008. Str. 314.
  8. Najdrożsi celebryci, czyli reklamowe lokomotywy 2011 w PRNews.pl (Dostęp:2012-01-16)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Literatura dodatkowa

  • D. Boorstin, The Image: A Guide to Pseudo-Events in America, New York: Atheneum, 1971. Pierwotnie opublikowane jako The Image or What Happened to the American Dream? (1961).
  • W. Godzic, Znani z tego, że są znani. Celebryci w kulturze tabloidów, Warszawa 2007.
  • P.D. Marshall, Celebrity and Power: Fame in Contemporary Culture, Minnesota: University of Minnesota Press, 1997.
  • C. Rojek, Celebrity, London: Reaktion Books, 2001.