Jacek Żakowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jacek Żakowski
Jacek Żakowski (2013)
Jacek Żakowski (2013)
Data i miejsce urodzenia 17 sierpnia 1957
Warszawa
Zawód dziennikarz
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Jacek Żakowski w Wikicytatach
Jacek Żakowski podczas Manify w 2009

Jacek Żakowski (ur. 17 sierpnia 1957[1] w Warszawie) – polski dziennikarz i publicysta, kierownik działu wyborczego „Gazety Wyborczej” w 1989, pierwszy prezes Polskiej Agencji Informacyjnej (1991–1992); pedagog.

Obecnie związany z tygodnikiem „Polityka”. Kierownik Katedry Dziennikarstwa Collegium Civitas w Warszawie.

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Jacek Żakowski ukończył Wydział Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego w 1981.

Pracę dziennikarza zaczynał w tygodniku „Na Przełaj” (1980-1981), następnie udzielał się w Biurze Informacji Prasowej NSZZ „Solidarność” (1981-1983). W kolejnych latach pisał do „Tygodnika Polskiego” (1983) i miesięcznika „Powściągliwość i Praca”. Był rzecznikiem prasowym Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego, jednym z założycieli „Gazety Wyborczej” oraz pierwszym prezesem Polskiej Agencji Informacyjnej.

Obecnie Żakowski jest publicystą i komentatorem tygodnika „Polityka”, publikuje komentarze w Gazecie Wyborczej i kwartalniku "Pragnienie Piękna", prowadzi piątkowe wydania publicystycznej audycji Poranek w Radiu TOK FM. Na antenie TVN w porannym programie Dzień Dobry TVN w poniedziałki ma swoje autorskie przeglądy prasy.

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Laureat licznych nagród: nagrody im. SDP (podziemnego 1987), Adolfa Bocheńskiego (1986), Polskiego PEN Clubu im. Ksawerego Pruszyńskiego (1988), Dziennikarz Roku (1997), dwa Wiktory (1997).

Druga nagroda w europejskim konkursie dziennikarskim „For Diversity. Against Discrimination” („Za różnorodnością. Przeciw dyskryminacji”) za artykuł „Miłuj geja swego”, w którym J.Żakowski wspólnie z E. Bendykiem stawia tezę, że wzrost gospodarczy, modernizacja społeczeństwa jest skorelowana „z odsetkiem osób o orientacji jawnie homoseksualnej”[2]. Ten sam artykuł został przez tygodnik „Wprost” uznany za największą głupotę III RP.[3]

W listopadzie 2009 otrzymał nagrodę w studenckim plebiscycie MediaTory w kategorii ProwokaTOR.

Programy telewizyjne i radiowe[edytuj | edytuj kod]

Jacek Żakowski tworzył takie programy jak:

Ważniejsze publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Rozmowy o Evereście (1982, z L. Cichym i K. Wielickim),
  • Wyzwania: wypisy z lektury nauczania społecznego papieża Jana Pawła II (1987, z ks. J. Chrapkiem),
  • Rozmowy z lekarzami, 1987,
  • Rok 1989 – Bronisław Geremek opowiada, Jacek Żakowski pyta (1990),
  • Trzy ćwiartki wieku: rozmowy z Jerzym Turowiczem, Kraków, 1990.
  • Między Panem a Plebanem (1995, z A. Michnikiem i ks. J. Tischnerem),
  • PRL dla początkujących (1995, z J. Kuroniem),
  • Tischner czyta Katechizm (1996, z ks. J. Tischnerem),
  • Co dalej, panie Mrożek? (1996),
  • Siedmiolatka, czyli Kto ukradł Polskę? (1997, z J. Kuroniem),
  • Pół wieku pod włos, czyli Życie codzienne „Tygodnika Powszechnego” w czasach heroicznych (1999),
  • Mroczne wnętrza – uwięziony Prymas prywatnie (2000),
  • Trwoga i nadzieja. Rozmowy o przyszłości (2003),
  • Anty-TINA. Rozmowy o lepszym świecie, myśleniu i życiu (2005).
  • Koniec (2006)
  • Nauczka (2007)

Przypisy

  1. Lubomir Mackiewicz (red.), Anna Żołna (red.): Kto jest kim w Polsce. Informator biograficzny. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1993, s. 856. ISBN 83-223-2644-0.
  2. http://www.polityka.pl/polityka/index.jsp?place=articleEdit&news_cat_id=606&layout=1.
  3. Inteligencja bez inteligencji.