Centralne Muzeum Włókiennictwa w Łodzi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Centralne Muzeum Włókiennictwa w Łodzi
Central Museum of Textiles
Biała Fabryka
Biała Fabryka
Państwo  Polska
Miejscowość Łódź
Adres ul. Piotrkowska 282
93-034 Łódź
Data założenia 1 stycznia 1960
Zakres zbiorów historia, technika i sztuka włókna
Wielkość zbiorów > 200 000
Powierzchnia ekspozycji > 7 000 m²
Dyrektor Marcin Oko
Położenie na mapie Łodzi
Mapa lokalizacyjna Łodzi
Centralne Muzeum Włókiennictwa w Łodzi
Centralne Muzeum Włókiennictwa w Łodzi
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Centralne Muzeum Włókiennictwa w Łodzi
Centralne Muzeum Włókiennictwa w Łodzi
Ziemia 51°44′43,8360″N 19°27′43,7040″E/51,745510 19,462140Na mapach: 51°44′43,8360″N 19°27′43,7040″E/51,745510 19,462140
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa muzeum
Łódź Muzeum Włókiennictwa dziedziniec 02 05 2010 P5029912.JPG
Jeden z eksponatów: zgrzeblarka wałkowa Platt Brothers

Centralne Muzeum Włókiennictwa w Łodzimuzeum włókiennictwa mieszczące się w Białej Fabryce Geyera w Łodzi.

Historia muzeum[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze próby organizacyjne sięgają roku 1952, kiedy Krystyna Kondratiukowa[1] doprowadziła do utworzenia Działu Tkactwa w łódzkim Muzeum Sztuki. Ze względu na powodzenie przedsięwzięcia dział przekształcony został w Oddział Muzeum Sztuki. Jako odrębna jednostka organizacyjna muzeum istnieje od 1960, kiedy powołano Muzeum Historii Włókiennictwa. W 1975 przekształciło się ono w Centralne Muzeum Włókiennictwa.

Biała Fabryka to rozległy, 4-skrzydłowy kompleks budynków architektury przemysłowej. Proces odnawiania i przystosowania zabytku do celów muzealnych został rozpoczęty w 1955, kiedy zapadła decyzja o przeznaczeniu obiektu na siedzibę mającego powstać Muzeum Historii Włókiennictwa.

Od 2009 roku integralną część muzeum stanowi Skansen Łódzkiej Architektury Drewnianej, w którym znajdują się obiekty typowe dla zabudowy Łodzi i okolicy z przełomu XIX/XX wieku: kościół z Nowosolnej, willa letniskowa z Rudy Pabianickiej, tzw. "drewniana kamienica", czyli 1-piętrowy dom z przedmieść Łodzi, drewniana poczekalnia Łódzkich Wąskotorowych Elektrycznych Kolei Dojazdowych (tramwaje podmiejskie) z ich zgierskiej krańcówki na pl. J. Kilińskiego z ok. 1901 r. oraz 4 drewniane domy rzemieślniczo-mieszkalne z łódzkich przedmieść.

W 2013 przestrzeń wystawiennicza muzeum powiększyła się o zrewitalizowany budynek „Starej Kotłowni”, w którym otwarte zostało muzeum interaktywne, wykorzystujące nowoczesne techniki multimedialne.

Działalność[edytuj | edytuj kod]

Zainteresowania naukowe, kolekcjonerskie i popularyzatorskie muzeum obejmują wszystko, co pozostaje w związku z włókienniczym procesem produkcyjnym – od surowca, przez techniki i technologie włókiennicze do produktów włókienniczych o różnym stopniu i technice przetworzenia. Zbiory są gromadzone, opracowywane naukowo, konserwowane i w różnej formie udostępniane przez specjalistyczne działy muzeum.

Od 1972 muzeum było współorganizatorem, a od 1982 jedynym organizatorem Międzynarodowego Triennale Tkaniny w Łodzi. Łódzkie triennale jest najstarszą i największą na świecie międzynarodową wystawą promującą współczesną tkaninę artystyczną[2]. Centralne Muzeum Włókiennictwa jest wyłącznym organizatorem Ogólnopolskiej Wystawy Tkaniny Unikatowej i Ogólnopolskiej Wystawy Miniatury Tkackiej[3].

Ekspozycja[edytuj | edytuj kod]

Wystawy stałe:

  • Dawne zakłady Ludwika Geyera 1828–2002
  • Narzędzia i maszyny włókiennicze w zbiorach Centralnego Muzeum Włókiennictwa
  • Rekonstrukcja tkalni z przełomu XIX/XX w. Prezentacja maszyn w ruchu
  • Z modą przez XX wiek

w Skansenie Łódzkiej Architektury Drewnianej:

  • Rekonstrukcja wnętrz mieszkań robotniczych z lat 20. i 30. XX w.
  • Rekonstrukcja wnętrza izby warsztatowej z I poł. XIX w.
  • W kuchni Pani Goldbergowej

Oferta edukacyjna[edytuj | edytuj kod]

Dział Oświaty Centralnego Muzeum Włókiennictwa organizuje warsztaty plastyczne, lekcje muzealne i projekcje filmowe. Tematyka zajęć powiązana jest z profilem muzeum, dotyczy więc historii i sztuki włókna, zbiorów CMW i aktualnych wystaw. Jedną z propozycji edukacyjnych są „Geyerwerki” przeznaczone dla dzieci i rodziców. Celem warsztatów jest zapoznanie się z konkretnymi technikami włókienniczymi i ich praktyczne zastosowanie w oparciu o materiały i narzędzia dostarczone przez organizatora[4].

Wydarzenia specjalne[edytuj | edytuj kod]

  • Geyer Music Factory – cykl koncertów odbywających się w sezonie wakacyjnym na dziedzińcu Białej Fabryki (tamże od 2009)
  • Festyn „Niedziela u Geyera” – kwiecień
  • Noc Muzeów – maj

Wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

W październiku 2013 Centralne Muzeum Włókiennictwa zajęło drugie miejsce w plebiscycie na „7 nowych cudów Polski”, zorganizowanym przez miesięcznik National Geographic Traveler[5].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Gronczewska Anna, Opowieść o niezwykłej kobiecie, która stworzyła niezwykłe muzeum; [w:] "Dziennik Łódzki", dodatek „Kocham Łódź”, 14 II 2014, s. 8-9.
  2. Triennale. [dostęp 2013-09-02].
  3. Wystawy ogólnopolskie. [dostęp 2013-09-02].
  4. Edukacja. muzeumwlokiennictwa.pl. [dostęp 2013-09-02].
  5. Plebiscyt 7 nowych cudów Polski rozstrzygnięty (pol.). national-geographic.pl. [dostęp 11.11.2013].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Gronczewska Anna, Opowieść o niezwykłej kobiecie, która stworzyła niezwykłe muzeum; [w:] "Dziennik Łódzki", dodatek „Kocham Łódź”, 14 II 2014, s. 8-9 (Krystyna Kondratiuk, pierwsza dyrektor muzeum)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]