Charytatywność

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Alegoria charytatywności jako matki trójki dzieci na obrazie Antoona van Dyck

Charytatywność – zbiór organizacji i działań mających na celu niesienie pomocy tym, którzy jej potrzebują, w sposób bezinteresowny, dobroczynny, filantropijny[1][2].

W ścisłym ujęciu jest to nurt chrześcijańskiej filantropii religijnej. Nazwa wywodzi się od łacińskiego słowa charitas oznaczającego miłosierdzie lub miłość chrześcijańską wobec ubogich. W potocznym użyciu "charytatywność" i "filantropia" bywają traktowane zamiennie[3], oba terminy różnią się w istotny sposób. Źródłem charytatywności jest nakaz religijny, zaś filantropia czerpie inspirację ze świeckiej idei humanitaryzmu.[potrzebne źródło]

Inne religie[edytuj | edytuj kod]

  • W religii muzułmańskiej tożsamym nakazem jest zakat, oznaczający jałmużnę dla ubogich, realizowaną głównie w obrębie dżamaat, czyli gminy.
  • W judaizmie jednym z podstawowych założeń jest cdaka lub gmilut chasadim, czyli dobroczynność, będąca podstawowym nakazem biblijnym i wypełnianiem przykazania boskiego.
  • W buddyzmie podobnym pojęciem, lecz o szerszym znaczeniu, jest bodhiczitta, które dotyczy nie tylko ludzi, lecz wszystkich czujących istot.

Przypisy

  1. B. Dunaj: "Słownik współczesnego języka polskiego". Wilga, 1996.
  2. M. Bańko: Inny słownik języka polskiego t. I. PWN, 2000.
  3. charytatywny

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ewa Leś Zarys historii dobroczynności i filantropii w Polsce, Prószyński i S-ka, Warszawa 2001, ISBN 83-7337-029-3