Bieda
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Bieda (ubóstwo) – to pojęcie ekonomiczne i socjologiczne opisujące brak dostatecznych środków materialnych dla zaspokojenia potrzeb jednostki, w szczególności w zakresie jedzenia, schronienia, ubrania, transportu oraz podstawowych potrzeb kulturalnych i społecznych.
Wyróżnia się kilka kategorii ubóstwa:
- ubóstwo absolutne;
- ubóstwo względne;
- ubóstwo subiektywne;
- ubóstwo ustawowe - w rozumieniu ustawy o pomocy społecznej.
Spis treści |
Definicje biedy [edytuj]
Ze względu na brak jednolitej definicji biedy zarówno w Polsce, jak i na świecie, oraz często trudno wymierną, subiektywną ocenę biedy, różni autorzy starają się tę wieloaspektową kwestię ująć jak najpełniej:
- Webster's New Encyclopedic Dictionary
- "Ubóstwo to niemożność osiągnięcia minimalnego standardu życiowego."
- H. Zandler
- "Ubóstwo to specyficzna indywidualna sytuacja niedoboru lub swoisty fenomen, wprawdzie relatywnie jednorodnych, ale zarazem zmarginalizowanych grup społecznych."
- Georg Simmel
- "Ktoś staje się biedny w sensie społecznym dopiero wtedy, gdy udziela mu się pomocy. Bieda to nie wynik niedostatku, lecz wynik otrzymywania wsparcia lub zgodne z normami społecznymi uprawnienie do otrzymywania wsparcia."
- Amartya Sen
- rozumie on ubóstwo nie jako brak dochodów, ale jako niezdolność do pełnowartościowego życia, spowodowaną niedostatkiem środków ekonomicznych.
- Peter Townsend
- zdefiniował on szersze pojęcie ubóstwa nie jako kwestię przetrwania, ale jako niezdolność do uczestnictwa w zwykłych aktywnościach, które składają się na normalne życie społeczności, i do życia na poziomie w danej społeczności przeciętnym.
Zasięg ubóstwa w Polsce [edytuj]
Zobacz też [edytuj]
- Granica ubóstwa
- Wskaźnik ubóstwa
- Błędne koło ubóstwa
- Basic Capabilities Index
- Agregatowy indeks ubóstwa
- Źródła ubóstwa
Przypisy