Choroba kociego pazura
| Choroba kociego pazura | |||
|
|||
Choroba kociego pazura, inaczej gorączka kociego pazura (ang. cat scratch fever, cat scratch disease) – bakteryjna choroba odzwierzęca przenoszona przede wszystkim przez młode koty. Została opisana po raz pierwszy w 1889 przez Henri Parinauda[1]. Czynnikiem chorobowym są Gram-ujemne bakterie Bartonella henselae i Bartonella clarridgeiae; przenikają do organizmu człowieka najczęściej na skutek zadrapania przez zwierzę-nosiciela.
Początkowo choroba przebiega bezobjawowo lub tylko z objawami miejscowymi w miejscu zranienia (miejscowe zaczerwienienie, grudka zapalna). U części pacjentów, po kilku tygodniach od infekcji pojawia się gorączka, powiększenie węzłów chłonnych, mogących ulegać ropieniu, przebiciu i samoistnej ewakuacji treści ropnej; ewentualnie inne objawy chorobowe (bóle głowy, pleców, podbrzusza, zmęczenie).
Większość przypadków ma łagodny przebieg i mija w ciągu około 10 dni, niezależnie od tego, czy zastosowano leczenie antybiotykami; u pacjentów z upośledzonym układem odpornościowym, przebieg może być jednak poważniejszy i wymagać intensywnej opieki medycznej. W rzadkich przypadkach mogą powstać powikłania: zapalenie mózgu, zapalenie szpiku kostnego, małopłytkowość[2]. W leczeniu można stosować chinolony i tetracykliny.
Spis treści |
Zobacz też [edytuj]
Przypisy
- ↑ Jerris RC., Regnery RL. Will the real agent of cat-scratch disease please stand up?. „Annual Review of Microbiology”. 50, s. 707–25, 1996. doi:10.1146/annurev.micro.50.1.707. PMID 8905096.
- ↑ V. Kumar, R. Cotrani, S. Robbins Patologia Robbinsa Urban&Partner 2005 ISBN 978-83-89581-92-1
Bibliografia [edytuj]
- Choroba kociego pazura. W: Zdzisław Dziubek: Choroby zakaźne i pasożytnicze. Zdzisław Dziubek (red.). Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2003, s. 158-159. ISBN 83-200-2748-9.
- Stefania Jabłońska, Sławomir Majewski Choroby skóry i choroby przenoszone drogą płciową PZWL 2005, ISBN 83-200-3367-5.
