Dżataka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Dżataka (Jātaka) – opowieści o poprzednich wcieleniach Buddy. To zbiór opowiadań z początku naszej ery dający obraz ówczesnego folkloru i obyczajowości indyjskiej. Włączone strofy poetyckie stanowią część kanonu religii buddyjskiej.

Dżataki są częścią (jedną z dwunastu) kanonu therawady czyli Tipitaki napisanej w języku pali. Zwierają 574 opowieści o poprzednich wcieleniach Buddy Śakjamuniego, m.in. jako bodhisattwy. Opowieści te były oparte na popularnych bajkach o zwierzętach, baśniach, przy czym bohatera identyfikowano z przyszłym Buddą. Często te historie przedstawiają poświęcenie bodhisattwy. Przyczyniały się one do przesunięcia celu drogi wyzwolenia z arahanta na Buddę, jako wzór etyczny przedstawiając bodhisattwę.[1]

Dlatego są jednym z podstawowych tekstów związanych z ideałem bodhisattwy. Ukazują one życie bodhisattwy z uderzającą prostotą i prawdą, dlatego też do dziś są czytane we wszystkich krajach buddyjskich a także na Zachodzie.

Od III wieku p.n.e. stanowiły ulubiony temat sztuki buddyjskiej w Indiach i poza Indiami.

W kanonie sanskryckim teksty Dżataki są rozrzucone, w większości można je znaleźć w Winajapitace lub też poza kanonem, jako utwory pozakanoniczne.

Przypisy

  1. Volker Zotz - Historia filozofii buddyjskiej