Diksza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Diksza ( dewanagari दीक्षा ) – akt inicjacji w tradycjach hinduistycznych równoważny znaczeniowo nowym narodzinom. Już w czasach wedyjskich miał na celu uśmiercenie nieuświęconej egzystencji dla osiągnięcia egzystencji wyższego stopnia [1]. Również późniejsze brahmany ( np. Aitareja1.3.1 i 1.2.1-20, Śatapatha 3.2.1.11 ) określają dikszę, jako obrzęd o znaczeniu embriologicznym i położniczym[2]. Przekazu tego inicjacyjnego wtajemniczenia religijnego dokonuje mistrz (guru, bramin) , a odbiorcą jest uczeń (śiszja).

Źródłosłów[edytuj | edytuj kod]

Termin diksza wywodzony jest z połączenia dwóch rdzeni[3] :

  • - dawać
  • kṣi - niszczyć, usuwać.

Rodzaje[edytuj | edytuj kod]

  • ceremonia przygotowawcza w wielu rytuałach wedyjskich
  • inicjacja przyłączająca do danej wspólnoty religijnej ( sangha ) lub tradycji ( sampradaja )
  • mantradiksza - inicjacja do praktyki konkretnej mantry . Przykładem może byc diksza gurumantry. Guru podczas takiej ceremonii dikszy przekazuje uczniowi gurumantrę. Mantra od guru i guru to jedno - naucza Swami Muktananda Paramahansa. Guru pod postacią tej mantry wstępuje w ucznia[4].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Jātakarman. W: Marzenna Czerniak-Drożdżowicz: Jātakarman.Indyjska ceremonia narodzin. Wyd. 1. Kraków: Księgarnia Akademicka, 1998, s. 35, seria: Instytut Filologii Orientalnej UJ. ISBN 83-7188-198-3.
  2. Jātakarman. W: Marzenna Czerniak-Drożdżowicz: Jātakarman.Indyjska ceremonia narodzin. Wyd. 1. Kraków: Księgarnia Akademicka, 1998, s. 35-36, seria: Instytut Filologii Orientalnej UJ. ISBN 83-7188-198-3.
  3. Joga postklasyczna. W: Agata Świerzowska: Joga. Droga do transcendencji. Wyd. 1. Kraków: Wydawnictwo WAM, 2009, s. 168, seria: Mała Biblioteka Religii. ISBN 978-83-7505-192-6. (pol.)
  4. Swami Muktananda. Życie z Guru (4). „Biuletyn Psychotronika „Trzecie oko””, s. 20, 9 1987. Marek Godlewski - redaktor naczelny. Warszawa: Towarzystwo Psychotroniczne (pol.).