Dom rzymski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Plan domu rzymskiego: A-ogród; B-tablinum; C-compluvium D-atrium

Dom rzymski (łac. domus) – styl domu budowanego w starożytnym Rzymie.

Zmiany stylu[edytuj | edytuj kod]

W okresie IX–VII w. p.n.e. rolę domów pełniły chaty z gliny kryte gałęziami.

VII–II w. p.n.e. to domy z drewna kryte dachówką z centralnie usytuowanym atrium. Światło dochodziło przez compluvium. Wokół atrium znajdowały się pomieszczenia, z których boczne przeznaczano na magazyny, sypialnie dla służby. Za atrium znajdowała się sypialnia właściciela - tablinum. Obok tablinum umieszczano inne ważne pomieszczenie, jadalnię triclinium.

W II w. p.n.e. pod wpływem architektury greckiej dodano perystyl, do którego przeniosło się życie rodzinne. Atrium stało się pomieszczeniem reprezentacyjnym, a tablinum przekształciło się w pokój pracy właściciela. Układ prostokątnych pomieszczeń wokół atrium był zazwyczaj symetryczny. Ściany zdobione były stiukami, malowidłami a posadzki układano z barwnych kamieni tworząc mozaiki.

W okresie Republiki domy zamożnych właścicieli przekształciły się w wille.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons