Insula

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pozostałości Insuli na Rzymskim Kapitolu.

Insula (łac. wyspa) – nazwa domów czynszowych budowanych w starożytnym Rzymie.

Właścicielami domów często byli rzymscy patrycjusze. W takim przypadku sami mieszkali we własnych domach, a insulą w ich imieniu zarządzał niewolnik-administrator (insularius, l.mn. insularii). Był on odpowiedzialny za regularne ściąganie czynszu, pilnowanie porządku, prowadzenie niezbędnych remontów.

Jedne z najlepiej zachowanych insuli znajdują się w Ostii.

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Były to domy kilkupiętrowe (5-7), otoczone z czterech stron ulicami. Schody prosto z ulicy prowadziły na wyższe kondygnacje.

Ilość kondygnacji i szerokość przejść pomiędzy domami regulowana była rozporządzeniami prawnymi. Regulacja ta podyktowana była względami pożarowymi. Domy budowano z drewna, ogrzewano je piecykami na drewno, oświetlano lampkami olejowymi. Łatwo było o zaprószenie ognia, który mógł się łatwo rozprzestrzenić. Rozporządzenia nakazywały w każdej insuli przechowywać wodę w specjalnych dużych pojemnikach i budować platformy, z których łatwiej było gasić ogień. Dopiero Trajan nakazał budowę domów z materiałów odpornych na ogień. Wysokość domów była ograniczona również ze względów bezpieczeństwa. Przy budowie z materiałów o małej wytrzymałości budynek zbyt wysoki groził zawaleniem.

Parter budynku zajmował często warsztat albo sklepik właściciela. Jego mieszkanie znajdowało się także na parterze albo na I piętrze. Mieszkania zlokalizowane wyżej, były o niższym standardzie (im wyżej, tym mniej wygód). Woda, urządzenia sanitarne, jeśli były umieszczone w budynku, to tylko na najniższych kondygnacjach (parter, I piętro). Pozostali mieszkańcy korzystali z łaźni publicznych, a wodę czerpali ze studni lub fontann.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]