Eels

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Eels
Rok założenia 1995
Pochodzenie  Stany Zjednoczone
Gatunek indie rock, rock, rock alternatywny
Wytwórnia płytowa DreamWorks
Vagrant
Obecni członkowie
E
Koool G Murder
Knuckles
Byli członkowie
Jonathan "Butch" Norton
Tommy Walter
Adam Siegel
John Parish
Lisa Germano
Joe Gore
Puddin'
Shon Sullivan
Jeff Lyster
Alan Hunter
Strona internetowa

Eels (ang. węgorze) - amerykańska grupa rockowa założona przez wokalistę i autora piosenek Marka Olivera Everetta, znanego lepiej pod pseudonimami Man Called E, Mr. E, lub po prostu E. Pozostali członkowie często się zmieniają, zarówno w składzie studyjnym jak i koncertowym.

Piosenki grupy zostały włączone do oficjalnych ścieżek dźwiękowych kilku filmów, m.in. wszystkich dotychczasowych produkcji z serii Shrek.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Solowe nagrania E[edytuj | edytuj kod]

W 1985 roku Mark Everett opublikował mało znane nagranie o nazwie Bad Dude in Love. W 1992 roku, wytwórnia Polydor wydała kolejną, lepiej znaną płytę A Man Called E (Człowiek Zwany E). Następnym albumem płytą był Broken Toy Shop w 1993; w tym samym roku rozpoczęła się współpraca Everetta z perkusistą Jonathanem "Butch" Nortonem. Po Broken Toy Shop, E zakończył współpracę z wytwórnią Polydor Records.

Beautiful Freak[edytuj | edytuj kod]

Kiedy Butch i E poznali Tommy'ego Waltera, wszyscy wspólnie założyli grupę Eels która jako jedna z pierwszych podpisała umowę z wytwórnią DreamWorks. W 1996 ukazał się debiutancki album, Beautiful Freak. Na płycie można odczuć nawiązania do najróżniejszych stylów muzycznych, między innymi grunge oraz hip-hop. Single "Novocaine for the Soul", "Susan's House" i "Your Lucky Day in Hell" osiągnęły skromny sukces międzynarodowy i większy w Wielkiej Brytanii.

W 1996 i 1997 zespół intensywnie koncertował w celu promocji albumu. We wrześniu 1997, Walter opuścił zespół (albo, jak mówią niektóre źródła, został wyrzucony). Piosenka "My Beloved Monster" została włączona do ścieżki dźwiękowej z filmu Shrek.

Electro-Shock Blues[edytuj | edytuj kod]

Po Beautiful Freak, E był w trudnej sytuacji osobistej. Kilku z jego przyjaciół zmarło, jego siostra popełniła samobójstwo, a u matki rozpoznano raka. Po pewnym czasie został jedynym żyjącym członkiem swojej rodziny – wszystkie te wydarzenia zainspirowały go do stworzenia nowej płyty Eels, Electro-Shock Blues, wydanej w 1998 roku. W tekstach piosenek, Everett zmierza się z takimi tematami jak samobójstwo, śmierć czy rak. Mimo że sam album jest bardzo mroczny i nawet nie zbliżył się do komercyjnego sukcesu debiutu, do dziś pozostaje ulubionym nagraniem wielu fanów. Singel "Last Stop: This Town" okazał się nieznacznym sukcesem; piosenkę "Cancer for the Cure" użyto na ścieżce dźwiękowej do filmu American Beauty z 1999.

Daisies of the Galaxy[edytuj | edytuj kod]

W 2000 ukazał się album Daisies of the Galaxy, lżejszy i weselszy od Electro-Shock Blues zarówno w warstwie muzycznej, jak i tekstowej. Jak powiedział sam Everett: "jeżeli Electro-Shock Blues była niczym ten dzwoniący w środku nocy telefon, którego świat nie chce odbierać, to Daisies od the Galaxy przywodzi na myśl telefon z recepcji w hotelu, który informuje, że twoje wspaniałe śniadanie jest gotowe".

Pierwszy singel, "Mr. E's Beautiful Blues", był stworzony wspólnie z Michaelem Simpsonem i zawiera dźwięk jego pagera na początku. Początkowo piosenka nie miała być umieszczona na albumie, ale wytwórnia nalegała na jej włączenie. Stąd nie jest ona umieszczona na spisie piosenek, ale zaznaczona jako "bonus track", oddzielona od reszty albumu 20 sekundami ciszy. Utwór pojawił się na ścieżce dźwiękowej do filmu Road Trip. Użyto go także w napisach początkowych filmu A Guy Thing. Z powodu obecności przekleństw w piosenkach "It's a Motherfucker" i "Mr. E's Beautiful Blues" (tekst zawiera słowa "Goddamn right, it's a beautiful day", czyli "Cholera, jaki piękny dzień") została wydana ocenzurowana wersja. "It's a Motherfucker" została przemianowana na "It's a Monstertrucker"; przekleństwa w tekstach piosenek zostały zamazane dźwiękowo. W celu promocji Daisies of the Galaxy, zespół odbył trasę koncertową po Stanach Zjednoczonych i Europie, a także odwiedził po raz pierwszy Australię. Tym razem Eels występowali jako 6-osobowa orkiestra, włączając Lisę Germano.

Souljacker[edytuj | edytuj kod]

W 2001 został wydany album Souljacker, o wiele mocniejszy od poprzedniego Daisies of the Galaxy. Większość piosenek została napisana razem z Johnem Parishem, który zagrał także na gitarze. Jako basista i klawiszowiec wystąpił Koool G Murder, dołączając się do Eels podczas trasy koncertowej. Wim Wenders wyreżyserował wideoklip do piosenki "Souljacker part I". Po tym jak Parish został ojcem, na czas amerykańskiej części trasy zastąpił go Joe Gore "Bus Driving, Band Rocking".

Shootenanny! i kontrowersyjne odejście Butcha[edytuj | edytuj kod]

Rok 2003 przyniósł wydanie piątego albumu, nazwanego Shootenanny!. E obecnie mówi o tym nagraniu, że było przerwą w nagrywaniu albumu Blinking Lights and Other Revelations. Płyta została nagrana w studio w ciągu 10 dni. Piosenkę "Saturday Morning" wydano jako singel.

Społeczeństwo fanów Eels było zszokowane, gdy rok później ogłoszono odejście Butcha z grupy. Oficjalnie ogłoszono rezygnację z udziału w zespole na rzecz poświęcenia się Tracy Chapman. Jednakże, w wywiadzie dla Rhythm Magazine Butch ogłosił że opuścił zespół z powodów finansowych: "Objeżdżaliśmy Europę podczas drugiej trasy promującej Souljacker i musiałem ogłosić bankructwo". Po zapytaniu kierownictwa o prawa autorskie w zamian za zakończenie partnerstwa, jak twierdzi, zadzwonił do niego "księgowy E, który powiedział: 'E nie chce zmieniać struktur', więc żadnych praw... Ciągle jestem urażony. Tak to jest ze znajomościami. Mam jednak nadzieję, że pewnego dnia, kiedy będę chciał wrócić i pracować z E, drzwi wciąż będą dla mnie otwarte, bo to jest właśnie to, co lubię robić."

Nowym perkusistą został Puddin'. W 2003 roku Eels odbyli następną trasę, Tour of Duty. Na żywo zespół składał się z E, Shona 'Golden Boy' Sullivana (gitara), Koool G Murder (gitara basowa) oraz Puddin' (perkusja). Sullivan wkrótce opuścił grupę w celu rozpoczęcia prac nad własnym projektem, Goldenboy, i został zastąpiony przez Cheta Atkinsa III.

Blinking Lights and Other Revelations / Live with Strings[edytuj | edytuj kod]

Kolejny album Eels, Blinking Lights and Other Revelations, został wydany 26 kwietnia 2005 jako pierwsze wydawnictwo po zawiązaniu współpracy z Vagrant Records. Składa się z dwóch płyt i zawiera 33 piosenki. Kartka z ręcznie napisanym tekstem piosenki do "In the Yard, Behind the Church" została sprzedana na aukcji serwisu eBay za 544 dolary, przekazane później na cele charytatywne.

Podczas Eels With Strings, pierwszej trasy koncertowej promującej nowe wydawnictwo, jako Eels występowali: E, Alan 'Big Al' Hunter na pianinie i gitarze basowej, Jeffrey Lyster (znany także jako Chet Atkins III) na gitarze, mandolinie i perksuji, oraz kwartet smyczkowy Palomy Udovic, Julie Carpenter, Heather Lockie oraz Any Lenchantin.

Po trasie, 21 lutego 2006 zespół wydał album koncertowy Eels with Strings: Live at Town Hall, nagrany w Nowym Jorku, wydany na CD oraz DVD.

Meet the Eels: Essential Eels Vol. I oraz Useless Trinkets[edytuj | edytuj kod]

Na początku 2008 roku Eels wydali swoją pierwszą kompilację "greatest hits", jak również składankę stron b, piosenek nieopublikowanych, rzadko spotykanych oraz nagranych na potrzeby ścieżek dźwiękowych filmów.

Meet the Eels: Essential Eels Vol. I to podróż po historii pierwszej dekady istnienia zespołu - album zawiera single ze wszystkich płyt grupy. Załączona jest także płyta DVD z teledyskami i jednym występem na żywo.

Useless Trinkets zawiera 50 stron b, piosenek rzadko spotykanych oraz zapis występu na Lollapalooza 2006.

W celu promocji wydawnictw, Eels wyruszyli na światową trasę "An Evening with Eels", podczas której E występował wyłącznie z The Chet.

Ścieżka dźwiękowa filmu Jima Carreya z 2008 roku, Jestem na tak, zawierała dziewięć piosenek grupy Eels, między innymi całkowicie nową "Man Up".

Hombre Lobo[edytuj | edytuj kod]

Siódmy album studyjny Eelsów Hombre Lobo został wydany 2 czerwca 2009 roku i zawiera dwanaście nowych piosenek. Hiszpański tytuł płyty oznacza "wilkołak" lub "człowiek wilk" i może być odniesieniem do niezwykle długiej brody Marka Everetta, którą zapuścił podczas pisania piosenki "Dog Faced Boy". 31 marca 2009, zespół udostępnił utwór "Fresh Blood" na stronie Spinner.com, tłumacząc, że będzie on pierwszym singlem z najnowszego albumu. Teledysk, wyreżyserowany przez Jesse'ego Dylana ukazał się 29 kwietnia 2009.

Bobby, Jr.[edytuj | edytuj kod]

Pies Marka Everetta, Bobby Jr., był bezdomnym włóczęgą, dopóki nie został schwytany i umieszczony w schronisku, skąd E ostatecznie "zaadoptował" go. Ma on ciało owczarka niemieckiego, a łapy basset hounda (z czego jedna jest zdeformowana), więc trudno jest mu się poruszać. Bobby Jr. użyczył swojego "wokalu" do piosenki "Last Time We Spoke" z albumu Blinking Lights and Other Revelations. Można go także zobaczyć na najróżniejszych rzeczach powiązanych z grupą (koszulki itp.), stronie internetowej Eels oraz w wideoklipie do "Hey Man! (Now You're Really Living)". Ma także swoje własne konto na serwisie społecznościowym MySpace. [1] Bobby Jr. został nazwany po Bobby, zabawkowym psie-robocie, którego Everett kupił na próbę przed zakupem prawdziwego psa.

Społeczność fanów[edytuj | edytuj kod]

Eels mają wielu fanów na całym świecie. Podczas tras zespół odwiedził Europę, Australię, Nową Zelandię, Japonię oraz Stany Zjednoczone. Największe sukcesy grupa odnosi w Wielkiej Brytanii oraz Środkowej i Północnej Europie. W dawnych wywiadach E mówił, że DreamWorks namawiało zespół do grania koncertów głównie w Europie, jako że ich amerykańskie trasy nie były tak zyskowne. Jednakże po podpisaniu umowy z Vagrant Records, Eels coraz częściej koncertują w USA.

W 2001 zespół ogłosił konkurs na tytuł piosenki. Fani mogli przesyłać e-maile ze swoimi propozycjami, a jedna z nich miała zostać użyta jako nazwa dla nagrania, które miało zostać opublikowane jako strona b. Jednakże, ostatecznie grupa nagrała piosenkę nazwaną Hidden Track (czyli Ukryta ścieżka. Jak na ironię, nagranie zostało wydane jako strona b, nie jako ukryta ścieżka), w której nadesłane propozycje zostały użyte jako tekst piosenki.

Rdzeń nieoficjalnej sceny fanów to forum Jeannie's Diary, gdzie wielbiciele, z braku oficjalnego forum dyskusyjnego na stronie zespołu, wymieniają opinie, plotki czy materiały na temat grupy.

Pierwszy konkurs karaoke twórczość Eels był zorganizowany przez austriacki fanklub Rocking Eels.

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Albumy studyjne[edytuj | edytuj kod]

Albumy solo Marka Everetta[edytuj | edytuj kod]

Kompilacje & nagrania koncertowe[edytuj | edytuj kod]

Wideo/DVD[edytuj | edytuj kod]

Single[edytuj | edytuj kod]

Wydawnictwa promocyjne[edytuj | edytuj kod]

  • 1996: Rags to Rags, Beautiful Freak
  • 1998: Climbing To The Moon
  • 2003: Jeannie's Diary, 3 Speed
  • 2001: Fresh Feeling, Rotten World Blues
  • 2003: Saturday Morning
  • 2005: Trouble With Dreams
  • 2006: I Want to Protect You

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]