Elżbieta węgierska (1292-1338)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Elżbieta (ur. 1292, zm. 6 maja 1338) – królewna węgierska z dynastii Arpadów.

Córka króla Węgier Andrzeja III i Fenenny, córki księcia inowrocławskiego Ziemomysła z dynastii Piastów.

W lutym 1298 w Wiedniu została zaręczona z Wacławem, synem króla Czech Wacława II. Po śmierci ojca wraz z macochą Agnieszką opuściła Węgry i przeniosła się do Austrii. Brak możliwości doprowadzenia do małżeństwa skłonił Wacława III w 1305 do zerwania zaręczyn. W 1309 macocha zmusiła Elżbietę do wstąpienia do klasztoru dominikanek w Töss (dziś Szwajcaria). O jej rękę bezskutecznie zabiegał brat Agnieszki Henryk Łaskawy. Elżbieta po śmierci była otoczona lokalnym kultem, który nie został oficjalnie zatwierdzony przez władze kościelne.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Elisabeth von Ungarn, [w:] Lexikon für Theologie und Kirche, Bd. 3, Freiburg im Breigau 1931, kolumna 634.
  • Velké dějny zemí Koruny české, t. 3, Praha-Litomyšl 2002.