Elektrownia jądrowa Koeberg

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Koebergnps.jpg

Elektrownia jądrowa Koeberg – elektrownia w Republice Południowej Afryki. Jedyna elektrownia jądrowa w Afryce. Znajduje się 30 km na północ od Kapsztadu, niedaleko Melkbosstrand na zachodnim wybrzeżu RPA. Właścicielem i operatorem Koeberga jest Eskom (Electricity Supply Commission). Dwa reaktory są owocem działania Południowo Afrykańskiego programu nuklearnego[1][2].

Przyczyny wyboru energetyki jądrowej[edytuj | edytuj kod]

Elektrownia Athlone, dostarczająca prąd w okolicy, była zbyt mała, aby zabezpieczyć potrzeby Cape Town i Paarden. Podjęto decyzję o budowie w pobliżu Cape Town nowego zakładu, który miał być jedynym dostawcą energii w Western Cape.

Stwierdzono, że elektrociepłownie nie będą w tym przypadku rentowne, ze względu na wysokie koszty eksploatacyjne, w tym koszty transportu węgla. Dodatkowo, ze względu na ukształtowanie powierzchni, dostosowanie warunków emisji spalin z elektrowni węglowych do wymogów miejscowego prawa wymagałyby wybudowania 300 metrowych kominów.

Podjęto decyzję o budowie elektrowni jądrowej, jako bardziej ekonomicznej. Elektrownia początkowo znajdowała się poza metropolią, jednakże rozwój metropolii w ciągu 20 lat spowodował, że Koeberg znajduje się na przedmieściach wśród zabudowy. Decyzją administracyjną ustalono wiele obostrzeń w osadnictwie i budownictwie dotyczących gęstości i wysokości budynków w pobliżu elektrowni. Takie rozwiązanie zostało wprowadzone ze względu na konieczność zapewnienia ewakuacji w przypadku awarii[3].

Konstrukcja reaktorów[edytuj | edytuj kod]

Schemat elektrowni PWR

Elektrownia Koeberg składa się z dwóch reaktorów wodnych ciśnieniowych (PWR), budowanych przez ESCOM (Electricity Supply Commission). Całkowita moc elektrowni wynosi 1800 MW (2 x 900MW), a średnia produkcja energii – 13,668 GWh[4].

W reaktorach typu PWR jako paliwo jądrowe jest stosowany nisko wzbogacony uran[5]. Chłodziwem rdzenia jest zwykła (lekka) woda pod ciśnieniem ok. 15 MPa, cyrkulująca w zamkniętej pętli wewnętrznej, spełniając również rolę moderatora (spowalniacza neutronów). W pętli jest umieszczany przeponowy wymiennik ciepła, w którym woda obiegu I oddaje ciepło wodzie obiegu II, znajdującej się pod niższym ciśnieniem. W obiegu II (również zamkniętym) powstaje para napędzająca turbiny parowe generatorów elektrycznych. Trzeci obieg wody jest częściowo otwarty. Woda odbierająca ciepło od wypływającego turbin strumienia pary jest częściowo pobierana z zewnątrz, a częściowo – zawracana z chłodni kominowych. W Koeberg do trzeciego obiegu jest dostarczana woda z Oceanu Atlantyckiego, która jest odsalana. Wydajność systemu wynosi 80 ton na sekundę[6].

Historia budowy i incydenty[edytuj | edytuj kod]

Budowa elektrowni rozpoczęła się w 1976. Pierwszy reaktor został ukończony 4 kwietnia 1984. Drugi 25 lipca 1985[1].

8 stycznia 1982, W 70. rocznicę utworzenia Afrykańskiego Kongresu Narodowego, budowana elektrownia została zaatakowana przez Umkhonto we Sizwe, zbrojne ramię ANC. Zniszczenia spowodowały straty w wysokości 500 milionów randów i opóźniły zakończenie budowy o 18 miesięcy[7]. W 2010 w wyniku śledztwa ustalono, że zamachowcem był Rodney Wilkinson[8].

W sierpniu 2002 dwunastu aktywistów Greenpeace włamało się na teren elektrowni. Sześciu z nich zawiesiło na ścianie baner z antyatomowym protestem. Cała dwunastka została aresztowana i ukarana[9].

Pod koniec 2005, Koeberg zaczęły nękać problemy techniczne. 11 listopada 2005, z powodu uszkodzenia szyny transmisyjnej reaktor musiał przejść do trybu awaryjnego, spowodowało to dwu godzinną przerwę w dostawie energii elektrycznej. 16 listopada zapalenie się linii transmisyjnej o napięciu 400kV spowodowało przerwę w pracy Koeberg. Niektóre części Przylądka nie miały przez kilka godzin prądu. Wieczorem 23 listopada, podczas rutynowej kontroli wykryto braki w kopiach bezpieczeństwa co spowodowało konieczność obniżenia mocy reaktorów do 25 listopada, braki w kopiach ponownie się uzupełniły. Pełna praca reaktorów została wznowiona dopiero 26 listopada.

W niedzielę 25 grudnia 2005, generator 1 zepsuł się. Podczas wyłączenia generatora do planowanego tankowania i obsługi, zostały pozostawione luźne śruby, które spowodowały poważne szkody, zmuszając załogę do zamknięcia reaktora. Reaktor 2 został później również wyłączony w celu zaplanowanego tankowania. Zamknięcia te spowodowały poważny niedobór prądu w Western Cape. Reaktor 1 został włączony ponownie dopiero w maju 2006, po przysłaniu z Francji części zamiennych.

18 i 19 lutego 2006 spora część Western Cape została ponownie pozbawiona zasilania, z powodu kontrolowanego wyłączenia w Koeberg. Eskom zapewniało, że zakończenie prac nastąpi 26 lutego 2006, jednakże po tej dacie były również problemy z energią.

Według szacunków straty związane z brakiem prądu wyniosły 500 milionów randów, jednakże wg innych szacunków mogły wynieść nawet 2 miliardy.

12 września 2010, 91 członków załogi napromieniowanych Kobaltem-58[10].

Na mapach: 33°40′35,20″S 18°25′55,37″E/-33,676444 18,432047

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Nuclear Tourist: Nuclear Power Plants - South Africa; Koeberg. www.nucleartourist.com. [dostęp 2011-07-14].
  2. ESKOM's Nuclear Power Programme. Eskom. [dostęp 2011-07-14].
  3. Evacuation modelling for Koeberg. www.inro.ca. [dostęp 2011-07-14].
  4. Koeberg power station. Eskom. [dostęp 2011-07-14].
  5. Koeberg power station: Fuel. Eskom. [dostęp 2011-07-14].
  6. Koeberg power station: Operating method. Eskom. [dostęp 2011-07-14].
  7. Helen Bamford: Koeberg: SA's ill-starred nuclear power plant. W: Cape Argus [on-line]. 2006-03-11. [dostęp 2007-05-14].
  8. David Beresford: Truth is a Strange Fruit: A Personal Journey Through the Apartheid War. Jacana, 2010. ISBN 9781770099029.
  9. Jo-Anne Smetherham. Greenpeace in the dock over Koeberg raid. , 2002-08-25. 
  10. SAPA: Koeberg workers contaminated. W: News24 [on-line]. 2010-09-20. [dostęp 2010-09-22].