Emishi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Emisheplemię, które zamieszkiwało wschodnią część japońskiej wyspy Honsiu.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Na wyspy japońskie przybyli około 6 tysięcy lat temu z Azji, prawdopodobnie z terenów dzisiejszej Rosji. Początkowo było to plemię typowo łowieckie, lecz z czasem, wraz z rozwojem rolnictwa, osiadło na stałe.

Około dwóch tysięcy lat temu do Japonii przybyły inne plemiona kontynentalne. Emishe powoli byli wypierani z ich ziem, co spotkało się z ich twardym oporem. Po ostatecznej bitwie rozgromieni przez pierwszego japońskiego cesarza, Emishe schronili się w niedostępnych górach, gdzie musieli porzucić dotychczasowy tryb życia i na powrót zajęli się łowiectwem oraz zbieractwem.

Przez długie lata pozostawali w ukryciu, co miało wpływ na późniejszą unikatowość ich kultury. Pierwszym Japończykiem, który zainteresował się tym ludem był Abu Nagasake. Wkrótce potem przybyły ekspedycje mające przybliżyć ten lud cesarzowi. Opisani jako prymitywne plemię (oczywiście wpływ na taki stan rzeczy miała przede wszystkim ich długa izolacja) stali się łakomym kąskiem dla japońskiej ekspansywności. Jednakże w wojnie, rozpoczętej pod pretekstem buntu, cesarska armia nie mogła dotrzymać kroku Emishom, od lat żyjącym w trudnym, górskim terenie. Ostatecznie po wyczerpujących walkach plemię zostało pokonane i wkrótce zostali zasymilowani przez Japonię.

Społeczność[edytuj | edytuj kod]

Społeczność Emishów miało strukturę ściśle hierarchiczną. Na szczycie drabiny społecznej stała Rada starszych. W jej skład wchodził wódz osady, szaman lub szamanka oraz starsi (czyli mędrcy). Rada starszych decydowała o wszystkich ważnych sprawach, czy wydarzeniach dotyczących wioski: militarnych, legislacyjnych, itp. Na kolejnym szczeblu drabiny stali wojownicy, następnie kupcy oraz rzemieślnicy, na najniższym zaś chłopi.