Epigrafika

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Polski epigraf reklamowy we Lwowie

Epigrafika – nauka pomocnicza historii, zajmująca się badaniem napisów (epigrafów), wykonanych na materiale twardym (kamieniu, metalu, drewnie, itp.).

Epigrafika jako nauka zaczęła się rozwijać w XVI wieku. Do znanych specjalistów należeli Georg Fabricius (15161571), August Wilhelm Zumpt (18151877), Theodor Mommsen (18171903), Emil Hübner (18341901), Franz Cumont (18681947), Silvio Panciera (ur. 1933).

Wśród współczesnych badań polskiej epigrafiki można wyróżnić pracę Lwów po polsku Kseniji Borodin i Iwanny Honak

Tuż przed drugą wojną światową jako specjalista epigrafiki grecko-rzymskiej zaczyna być uznawany magister a potem doktór na Uniwersytecie w Brukseli i wykładowca na Uniwersytecie w Ottawie do 1990 roku Jerzy Korwin-Łopuszański syn Juliusza Korwin -Łopuszańskiego i Romany Wiercińskiej ur 4.09.1910 w Radomsku. Prace doktora Jerzego Korwin Łopuszańskiego z tamtego okresu można znaleźć przede wszystkim na Uniwersytetach: w Sorbonie i "Ecole Francaise de Rome" W Polsce jego nazwisko figuruje w stopce redakcyjnej Encyklopedii Wojskowej wydawanej przez Towarzystwo Wiedzy Wojskowej pod redakcją profesora Zdzisława Zmigrydera-Konopki. Znany jest też ze swojej działalności w ruchu oporu od 1939 roku - w Powstaniu Warszawskim Kompania "Harcerska" Batalionu "Gustaw" odznaczony Krzyżem Walecznych. W życiu prywatnym brat rozstrzelanej w Palmirach Heleny Łopuszańskiej - aktorki oraz brat Stanisławy Łopuszańskiej-Ławskiej a także oficera marynarki handlowej brytyjskiej Czesława Korwin-Łopuszańskiego m.in na storpedowanym w czasie wojny ORP GROM


[1].

Przypisy

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]