Esclarmonde de Foix

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Esclarmonde de Foix, Esclarmonde Wielka (ur. po 1151, zm. 1215) – działaczka ruchu katarskiego w XIII-wiecznej Francji.

Krzyż katarów

Esclarmonde de Foix urodziła się jako córka Rogera Bernarda I, hrabiego Foix, i jego żony – Cecylii de Trencavel. Imię Esclarmonde w języku okcytańskim oznacza Światło świata. Esclarmonde była siostrą Rajmunda Rogera, hrabiego Foix, jej mężem był Jordan III de L’Isle-Jourdain, pan L’Isle-Jourdain. Para miała kilkoro dzieci, w tym Bernarda, Guillamette, Olive, Otona de Terride, i Bertranda, barona Launac. Owdowiała w październiku 1200 i mniej więcej w tym czasie zmieniła wyznanie z katolicyzmu na kataryzm.

W 1204 w Fanjeaux, z rąk biskupa Guilhaberta de Castres razem z trzema innymi wysoko urodzonymi kobietami; Aude de Fanjeaux, Fays de Durfort i Raymonde de Saint-Germain, otrzymała sakrament katarów – consolamentum i tym samym została Doskonałą (Doskonali pełnili funkcje duchownych i nauczycieli katarskich). Ceremonii przyglądał się jej brat Rajmund Roger de Foix.

Potężna forteca Montségur

Esclarmonde osiadła w Pamiers i prawdopodobnie była jedną z osób, od których wyszła inicjatywa budowy fortecy Montségur. W 1207 wzięła udział w konferencji w Parmiers, nazywanej również konferencją w Montreal. To była ostatnia debata między katarami a kościołem katolickim, który był reprezentowany przez Dominika Guzmána. Rok później papież Innocenty III ogłosił krucjatę przeciwko Albigensom (w tym również Katarom).

Esclarmonde była również odpowiedzialna za założenie kilku szkół dla dziewcząt i szpitali w regionie. Ona razem z żoną swojego brata – Filipą, prowadziła dom doskonałych w Dun, w Pirenejach. Dom ten pełnił funkcję schronienia dla starych doskonałych i znajdowała się w nim również jedna ze szkół dla dziewcząt.

Dzisiaj Esclarmonde de Foix jest świętą co najmniej jednego nowego kościoła gnostycznego. Gnostyczny Kościół Św. Marii Magdaleny i Apostolski Joannicki Kościół Gnostyczny ustanowiły specjalny dzień nazywany Dniem Świętej Esclarmonde. Od ludzi, którzy chcą dołączyć do kościołów wymaga się aby byli troskliwi, oddawali się codziennej kontemplacji, i wspólnej pracy charytatywnej w swoich społecznościach. Według Jordana Stratforda z Vancouver z Apostolskiego Joannickiego Kościoła Gnostycznego, św. Esclarmonde była wręcz czczona w czasach napoleońskich we Francji i nazywano ją katarską Joanną d’Arc. Stała się wtedy symbolem odrodzenia sztuki i mistycyzmu w XIX wieku. Jedna z legend mówi, że kiedy katoliccy inkwizytorzy przyszli po Esclarmonde, żeby zaprowadzić ją na egzekucję, ona zmieniła się w gołebicę i odleciała w dal.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]