Albigensi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Albigensi – ruch religijno społeczny w XII-XIV w. we Francji, (utożsamiany z katarami) rekrutujący się głównie spośród mieszczan i rycerstwa. Doktryna podobna do manicheizmu, głosząca ideę ubóstwa, przeciwna gospodarczej hegemonii kleru, uznająca wojny za zło[1]. Prześladowani i wytępieni (m.in. wyprawy krzyżowe) przez inkwizycję[2].

Religijne i filozoficzne poglądy katarów zostały zaczerpnięte (prawdopodobnie poprzez bogomiłów na Bałkanach) z dawnych gnostyckich nauk manichejczyków, a także z nauk niektórych wędrownych kaznodziejów, jak Henryk z Lozanny, który nawoływał do odnowienia Kościoła w ubóstwie apostolskim. Popularyzacji tych poglądów sprzyjało coraz wyraźniejsze rozwarstwienie majątkowe ludności bogacących się miast i okolicznych wsi. Jedną z przyczyn zyskiwania na popularności tych doktryn był zapewne wielki głód w latach 11441146, 1151, 1162. Dalszej radykalizacji, która doprowadziła do buntu, sprzyjał kontrast pomiędzy bogatą warstwą duchowną i stanem rycerskim a ewangelicznym wzorem apostolskim, wzmaganym przez własną biedotę chłopstwa i mieszkańców miast.

Religia[edytuj | edytuj kod]

Odrzucili oni świat materialny, który uznali jako zły. Zwracali się całkowicie ku sferze duchowej. Uważali ponadto, że Jezus Chrystus nie był człowiekiem, a jedynie duchem. Z tymi naukami łączyły się określone zasady postępowania, których ściśle przestrzegano[3].

Krucjaty przeciwko albigensom[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Wojny albigeńskie.

Poglądy albigensów zyskiwały coraz większą popularność. W związku z tym papiestwo postanowiło zorganizować przeciwko nim krucjatę. Dlatego na początku XIII w. na wezwanie papieża na siedziby albigensów ruszyło rycerstwo z południowej części Francji. Krzyżowcy zabili tysiące z katarów, niszcząc przy tym całe miasta. Wojna z albigensami trwająca dwadzieścia lat, naznaczona okrucieństwem z obu stron, doprowadziła do eksterminacji znacznej części ludności[4]. Według Hansa Kunga okryła hańbą znak krzyża oraz wynaturzoną ideę chrześcijaństwa[4].

Albigensi w kulturze[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. R.Haasler, Zbrodnie w imieniu Chrystusa., Katowice 2000, s.107,
  2. Praca zbiorowa, Encyklopedia Powszechna PWN., Warszawa 1976, t.1 s.49,
  3. Śladami przeszłości Podręcznik do historii dla klasy drugiej gimnazjum. Nowa Era, 2010. ISBN 978-83-7547-279-0.
  4. 4,0 4,1 H. Kung, Krótka historia kościoła katolickiego., Wrocław 2004, s.85,

Bibliobrafia[edytuj | edytuj kod]

  • Mark Gregory Pegg: A Most Holy War: The Albigensian Crusade and the Battle fot Christendom. Oxford - New York: Oxford University Press, 2008. ISBN 978-0-19-517131-0.