Europejski Komitet Normalizacyjny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Struktura Europejskiego Komitetu Normalizacyjnego

     pełni członkowie (members)

     członkowie stowarzyszeni (affiliates)

     partnerzy (partner standardisation bodies)

Europejski Komitet Normalizacyjny (używany jest skrótowiec CEN od fr. Comité européen de normalisation) – prywatne stowarzyszenie techniczne typu „non-profit”, działające w ramach prawa belgijskiego z siedzibą w Brukseli, utworzone oficjalnie w 1974 roku (rozpoczęło działalność w Paryżu w roku 1961).

Jego podstawowym zadaniem jest opracowywanie, przyjmowanie i rozpowszechnianie norm europejskich oraz innych dokumentów normalizacyjnych we wszystkich obszarach gospodarki oprócz elektrotechniki, elektroniki i telekomunikacji. System normalizacji jest wielonarodową, wielosektorową i zdecentralizowaną organizacją. Składa się z krajowych jednostek normalizacyjnych oraz centrum zarządzania, które odgrywa specjalną i aktywną rolę w administrowaniu tym systemem z upoważnienia członków (pełnych i stowarzyszonych) oraz partnerów.

Członkami i partnerami Europejskiego Komitetu Normalizacyjnego są krajowe jednostki (organy, instytucje) normalizacyjne. Polski Komitet Normalizacyjny (PKN) uzyskał status pełnoprawnego członka CEN 1 stycznia 2004 roku. Członkowie EKN mają obowiązek wprowadzania norm EN do systemów norm krajowych i wycofywania dotychczasowych norm sprzecznych z wprowadzanymi – dzięki temu powstaje wspólny system rozwiązań europejskich. Normy europejskie są jednym z trzonów jednolitego rynku i istotnym narzędziem w usuwaniu barier w handlu.

Główni użytkownicy systemu normalizacyjnego EKN (zarówno procesów, jak i produktów) to: przemysł, usługi, handel, prywatne i publiczne instytucje (z uniwersytetami i innymi jednostkami akademickimi), jednostki rządowe i inne władze publiczne, włącznie z UE i EFTA, partnerzy społeczni, przedstawiciele szczególnych grup interesów na szczeblu europejskim i krajowym, włącznie ze związkami zawodowymi, konsumentami i grupami ochrony środowiska, oceny zgodności, badań i certyfikacji.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]