Ewa Gulbinowa

Z Wikipedii

Ewa Gulbinowa, z domu Makowska (ur. 19 maja 1891 w Wilnie, zm. 25 kwietnia 1950 w Lublinie), nauczycielka polska, autorka podręczników i prac historycznych, instruktorka harcerska.

Była córką księgarza wileńskiego Wacława Makowskiego i Apolonii z Chełmińskich, kształciła się w Wilnie i Warszawie. Od 1914 pracowała jako nauczycielka w Wilnie, w okresie I wojny światowej konspiracyjnie; opracowała w tym czasie kilka podręczników - Moje czytanki (1916), Snopek z naszej niwy (1916, do 1935 10 wydań), Plon (1916). Udzielała się również w harcerstwie, pełniąc do 1920 funkcję komendantki chorągwi w Wilnie. W 1920 wyszła za mąż za Kazimierza Gulbina. Podjęła w tymże roku studia historyczne na Uniwersytecie Wileńskim i pod kierunkiem Feliksa Konecznego przygotowała pracę Wileńskie cechy tkackie do 1795 r. (częściowo opublikowana w "Ateneum Wileńskim", 1924). Działała w Kole Historyków Uniwersytetu Wileńskiego.

Od 1924 pracowała w wileńskim szkolnictwie, dochodząc do stanowiska wizytatora. W prasie wileńskiej i okolicznościowych księgach pamiątkowych ogłosiła szereg artykułów poświęconych własnej działalności harcerskiej i niepodległościowej z lat 1915-1920. Opracowała także biografię harcerki Jadwiga Tejszerska (1932).

[edytuj] Źródła

• Aleksander Śnieżko, Ewa Gulbinowa, w: Polski Słownik Biograficzny, tom IX, 1960-1961