Filip Orleański, hrabia Paryża

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Filip Orleański w mundurze
Ludwik Filip Albert Orleański

Ludwik Filip Albert Burbon-Orleański, Hrabia Paryża, pretendent jako Filip VII (24 sierpnia 18388 września 1894) – starszy syn Ferdynanda Filipa Orleańskiego i Hélène Mecklemburg-Schwerin, starszy brat Roberta, księcia Chartres. Wnuk Ludwika Filipa I – króla Francuzów, i Marii Amelii Burbon, księżniczki Obojga Sycylii. Po śmierci swojego ojca w 1842, otrzymał tytuł Prince Royale i został następcą tronu.

Po abdykacji jego dziadka w 1848, starano się osadzić na tronie francuskim, a regencję złożyć w ręce jego matki, ale plany te spełzły na niczym. Filip razem z resztą swojej rodziny zamieszkał w Wielkiej Brytanii, a we Francji proklamowano II republikę.

Życie po abdykacji dziadka[edytuj | edytuj kod]

Filip został historykiem, dziennikarzem, a nawet dobrowolnie służył razem ze swoim młodszym bratem – Robertem, księciem Chartres, jako oficer w amerykańskiej wojnie secesyjnej. Był kapitanem i przez prawie rok służył pod generałem George'em McClellanem, w Armii Potomacu. Opuścił armię po klęsce Peninsular Campaign. Później opisał tę wojnę.

W 1864 poślubił swoją siostrę cioteczną – Marię Izabelę Orleańską (1848-1919), infantkę hiszpańską. Była ona córką infantki Ludwiki Ferdynandy Hiszpańskiej i Antoniego Orleańskiego, księcia Montpensier (1824-1890) – najmłodszego syna Ludwika Filipa I i Marii Amelii Burbon. Para ta miała 8 dzieci:

1886 Karol I, król Portugalii
1895 Emmanuel Filibert, książę Aosty
  • Charles Philippe d'Orléans (ur. i zm. 1875)
  • Isabelle Marie Laure Mercédès Ferdinande d'Orléans (1878-1961)
1899 Jan Orleański, książę Guise
1907 Karol Tankred, książę Sycylii
1921 Maria Isabelle Gonzales de Olañeta et Ibaretta, markiza Valdeterrazo

Nadzieja na przywrócenie monarchii[edytuj | edytuj kod]

W 1873, przewidując restaurację monarchii przez Zgromadzenie Narodowe (po upadku Napoleona III), Filip wycofał swoje pretensje do tronu Francji na rzecz pretendenta legitymistów – Henryka, hrabiego de Chambord. Francuzi zrozumieli, że Filip zostanie w takim razie następcą Chamborda, w razie jego bezpotomnej śmierci i tym samym zjednoczy dwie różne linie pretendentów powstałe po 1830 roku. Jednak Chambord odmówił uznania trójkolorowej flagi Francji i nadzieje na restauracje monarchii znowu spełzły na niczym. W 1883 Chambord zmarł i tym samym wygasła linii francuskich Burbonów, Filip odziedziczył po nim pretensje do tronu jako król Filip VII z dynastii orleańskiej. Sprzeciwili się temu Karlistowscy pretendenci do tronu Hiszpanii – potomkowie w prostej linii króla Ludwika XIV.

Filip mieszkał w Sheen House, w Sheen, w Wielkiej Brytanii. Zmarł w Stowe House, w 1894.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Ludwik Filip I
Blason France moderne.svg Orleański pretendent do tronu
1848/1850-1894
Blason France moderne.svg Następca
Filip (VIII)
Poprzednik
Ferdynand Filip Orleański
Blason France moderne.svg Książę Orleański
1842-1848
Blason France moderne.svg Następca
-